[BLOG]Wanneer de wereld op z'n kop staat....

Moderators: Polly, ynskek, Mondy, Ladybird, Shanna, Hanmar, Princesj, Dani

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Ayasha
Blogger

Berichten: 49492
Geregistreerd: 24-02-04

[BLOG]Wanneer de wereld op z'n kop staat....

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-04-20 10:46 Tip de Nieuwsredactie

Bokt.nl
Blog

Hoi lieve bokkers!

Gekke tijden waarin we leven he? Hoe doen jullie het er mee?
Ik ga beginnen met het aanbod dat de bokkers die het moeilijk hebben met de omstandigheden, nood hebben aan hun hart luchten of gewoon een “babbeltje” via PB of facebook, mij altijd mogen PB'en. Er zijn veel mensen die hun nood goed weten te verbergen die nu helemaal vergeten te worden. Dus lieve bokker, stuur. PB, FB… Afhankelijk van hoe snel je nood hebt aan antwoord beslissen we wel over het medium. Maar indien je er nood aan hebt, maak gebruik van mijn aanbod! We komen er samen wel uit! We móeten er nu samen uit komen!

Normaal gesproken wilde ik een vervolg schrijven op mijn wedstrijd-blog. Maar gezien de omstandigheden, heb ik besloten dat ik het over wat anders ga hebben. Wel op mijn manier.

Ik ben, zoals de meesten wel weten, een Belgische bokker. Voor de Belgen is de lockdown al in gegaan op 17 maart. Die was vanaf het begin relatief streng en is inmiddels op het punt dat we moeten kunnen bewijzen dat onze verplaatsingen essentieel zijn. Allemaal goed en wel. Het is “for the greater good.”

Afbeelding

Mijn paarden staan aan huis dus ik kan gelukkig met mijn dieren bezig blijven. Maar hoe je het ook draait of keert, hoe goed je jezelf ook kan bezig houden, het heeft wél impact. Net als velen met een hersenletsel, heb ik moeite met dergelijke veranderingen. Een veel voorkomend gevolg van hersenletsel is een verminderde flexibiliteit. Daardoor komen omstandigheden als deze vaak extra hard binnen.. Het voelt allemaal heel "groots" zelfs als het nog een "ver van je bed show" is omdat jij of je directe omgeving nog niet getroffen zijn. De filter is weg, elke dag worden we overspoeld met veelal negatieve informatie en voor mensen met hersenletsel is die vaak veel moeilijker te plaatsen.

De onzekerheid over wat gaat komen aan maatregelen en het risico van besmet te geraken geeft veel onrust. Die onrust geeft op zijn beurt weer een rollercoaster aan emoties en moodswings waar mijn arme man wanhopig mee probeert te copen. Daarin zal ik niet alleen zijn. Het is normaal dat mensen met hersenletsel hier “meer” last van hebben. We hebben letterlijk minder capaciteit om hetzelfde te verwerken. Onze hersenen raken “moe” en vermoeide hersenen gaan in verdedigings-modus.

Het is prachtig weer, maar toch staan de paarden hier wel eens een paar dagen stil. Om de simpele reden dat ik geen energie heb. In het begin voelde ik me schuldig, want er zijn zoveel bokkers die geld zouden geven om hun paard nu te kunnen rijden. Maar weet je wat? Het is oké. Mijn hersenen hebben altijd al moeite om de snelheid van het leven te volgen en net als ze denken dat ze het ritme gevonden hebben dan gebeurt er iets waardoor dat ritme niet meer klopt. Dat is het leven, dat blijft nooit lang in hetzelfde ritme. Verandering is de enige constante. Maar mijn hersenen hebben daar moeite mee. Ze zijn moe, gepikeerd. Daar moet ik rekening mee houden. Ik moet rekening houden met mezelf. En iedereen die hier “last” van heeft, moet dat doen. Het is oké om ze alleen maar een aai over de bol te geven. Ze gaan niet stuk van een paar dagen stil staan. Ik (en jij) mogelijk wel van te blijven door pushen.


Afbeelding

Vooral deze week (ik schrijf dit eind maart) lijk ik erg last te hebben van die “hersenmoeheid.” De indrukken van vorige week lijken me in te halen.. Ik krijg elke acht weken medicatie die mijn immuunsysteem onderdrukt en corona of geen corona, die moest in maart toegediend worden. In het ziekenhuis waar normaal altijd een vrij warm ontvangst is, heerste nu, begrijpelijk, vooral angst en stress. Iemand van de security controleerde aan de deur of je bezoek “essentieel” was en de mensen achter de balies waren overduidelijk voorzichtig. De angst was logisch maar security aan de ingang van een ziekenhuis voelt heel erg fout. Mijn hersenen konden (en kunnen.) dat stukje info maar moeilijk loslaten.

Het is een rare gewaarwording dat mensen op zulke korte tijd, zo bang van elkaars nabijheid worden. Eenmaal op de afdeling was het ook niet “bussiness as usual.” Mondkapjes voor iedereen en iedereen geïsoleerd. Heel vroeger zaten we op een grote zaal, tegenwoordig zitten we normaal, met max vier op een kamer. Een wijziging die weinig patiënten kunnen waarderen. Maar deze maand was het ieder een kamer. Voor mij hield dat in dat ik in mijn up (want geen begeleiding toegestaan.) op een bed kwam te zitten. De kamers met zeteltjes waren al “op”. Nu ga ik kwetsbaar eerlijk met jullie zijn, door meerdere omstandigheden heb ik een “klein” trauma voor mondkapjes. Dus ik werd onrustiger en onrustiger. De verpleegster die me kwam aan prikken zag me rond kijken als een hert dat op de zaterdagmarkt verzeild geraakt was en bleef even bij me zitten om een praatje te maken. Aangezien op deze afdeling allemaal patiënten komen die in de kwetsbare groep vallen wordt deze afdeling inclusief de verpleging zo veel mogelijk geïsoleerd. Dat maakt dat ze, nu vrijwel alle niet essentiële onderzoeken afgezegd zijn, wat tijd “over” hebben. Zodra ik wat kalmer was moest er verder gedaan worden. Ik moest maar bellen als ik haar nodig had. We kregen ook vaste verpleging nu blijkbaar. :j

Dus via social media zorgde ik dat ik toch enige “aanspraak” had en het voordeel aan tijd in deze omstandigheden: Ze tikt door. Na 2,5 uur zat voor mij de toediening er op en mocht ik naar huis. Gedurende de week die volgde nam mijn onrust wat toe. Ironisch genoeg, als ik het ergens kan oppikken, dan is het in het ziekenhuis. Gezien ik verder alleen bij mijn kinesist kom waar het risico op besmetting nihil is. Afgelopen woensdag waren de eerste 7 dagen van de “incubatie tijd” om.

Sam pikte die onrust ook meteen op. Zo eindigde hij gedurende de week door een idiote actie bijna in de cabine van de vrachtwagen die al 2 jaar op exact die plaats geparkeerd staat en staat hij elke keer gedurende het poetsen te piafferen of te rillen. Een paard waarmee je telepatisch verbonden lijkt te zijn zo nu en dan heeft ook nadelen. :(:) Vooral toen hij bijna in de cabine zat is mijn man maar even een handje komen toesteken. := Ik heb al zoveel idioterie van dat dier gezien dat ik me er met de beste wil van de wereld niet meer echt druk in kan maken maar mijn man is gewoonlijk nooit echt in de buurt dus voor hem is dit confronterend. De verhalen horen en “weten” dat Sam niet altijd even rustig is, is blijkbaar nog wat heel anders dan hem het zien doen. :=

Stilaan komt er enige rust terug in mijn hoofd. En die rust maakt dat ik nu dus ook voel hoe “moe” ik ben. Hoe vaak heb ik me inmiddels al voor genomen om meer bij mezelf stil te staan…. Tijd om de daad bij het woord te voegen en daar heel even aan toe te geven!

Afbeelding

Willen jullie dan, de komende tijd, ook even extra lief zijn voor jezelf en de mensen rondom je?
Gedeelde smart is immers halve smart!


Noukie
Berichten: 10182
Geregistreerd: 27-12-01

Re: [BLOG]Wanneer de wereld op z'n kop staat....

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-04-20 11:14

Het klinkt gek, maar wat een mooie blog. De warmte straalt er vanaf door jouw openheid over hoe deze situatie voor jou is!

Gini
Berichten: 13410
Geregistreerd: 18-10-06
Woonplaats: Belgje

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-04-20 11:26

Mooie blog. Zelf zo onrustig en bang zijn en dan nog je hand uitreiken naar anderen om hulp te bieden. Ik werd er even stil van.

Ayasha
Blogger

Berichten: 49492
Geregistreerd: 24-02-04

Re: [BLOG]Wanneer de wereld op z'n kop staat....

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 19-04-20 10:14

Ik denk dat we dat in het algemeen meer moeten doen. Maar zeker in een tijd als deze... En het is mooi, dat de zorg nu een eerbetoon krijgt. En dat er financiële bijdrages komen van de rijken. Maar ik denk dat onderling elkaar de hand reiken minstens even belangrijk is. :)

En in tijden van angst lijken mensen te vergeten dat anderen ook bang zijn. :)

chevax

Berichten: 9843
Geregistreerd: 17-05-06

Re: [BLOG]Wanneer de wereld op z'n kop staat....

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-04-20 21:44

Mooie post, vreemd dat er zo weinig reacties op komen?

soesita

Berichten: 4089
Geregistreerd: 09-10-04
Woonplaats: Herzogenrath (Duitsland)

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-04-20 21:55

Ik ontdek je blok nu pas en vind het ook vreemd dat er zo weinig reacties komen. Ik vind het een heel warme, persoonlijke berichtgeving en een mooi aanbod van je om anderen die ook moeite met de hele situatie hebben een hart onder de riem te steken. _/-\o_

Ayasha
Blogger

Berichten: 49492
Geregistreerd: 24-02-04

Re: [BLOG]Wanneer de wereld op z'n kop staat....

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-04-20 18:30

Ik hoop dat er weinig reactie komt omdat weinig mensen behoefte hebben aan een hart onder de riem. :D
Dat zou de meest ideale reden zijn natuurlijk. Ik denk dat veel bokkers ook wel klaar staan voor mekaar eigenlijk. :j


dblijham
Berichten: 1609
Geregistreerd: 25-10-05
Woonplaats: Blijham

Re: [BLOG]Wanneer de wereld op z'n kop staat....

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-04-20 14:19

Open, warm en kwetsbaar. wat een mooie blog heb je er van gemaakt.
Alhoewel er in Nederland veel meer vrijheid is ben ik ook blij dat mijn paarden aan huis staan. Ik werk gewoon door omdat ik onder de cruciale beroepen val maar in mijn vrije tijd probeer ik mij zo verantwoordelijk mogelijk te gedragen door alleen weg te gaan voor de nodige boodschappen en verder thuis bezig te zijn met tuin en beestjes.
Je aanbod, hoe lief ook, heb ik gelukkig niet nodig maar ik wil het wel graag doorgeven. Ook ik ben beschikbaar als iemand van zich af wil praten.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Annienke, doekenbas en 39 bezoekers