Kletstopic voor angstige ruiters

Moderators: C_arola, Dyonne, Apple, Coby, petraaken

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Esterke
Berichten: 404
Geregistreerd: 26-11-18

Re: Kletstopic voor angstige ruiters

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-08-19 22:45

Ik kom me ook "graag" melden. Al schaam ik me er eigenlijk best wel voor...
Ik stond vroeger (begonnen op 6jaar) bekend als kleine zorro op de stal...niks was eng, angst kende ik niet, hoe zotter en wilder hoe liever ik erop kroop. En als ik eens viel was het gewoon opstaan, de zand van mijn rijbroek afkloppen en gewoon er terug op en doorgaan...wat mis ik die tijd! Ik viel eigenlijk zelden, het leek wel alsof ik vastgelijmd was aan het paard.
Het was ook heel mijn leven, paarden, van s morgens tot s avonds als het kon, na school snel huiswerk en rijden maar, weekenden waren volledig gevuld met paarden.
De jaren gingen voorbij en toen kwam het punt dat ik van mijn eigen merrie een veulen kreeg. En toen liep het fout, ondanks het vele oefenen was en is het nog steeds geen makkelijk paard, problemen bij de hoefsmid, iemand laten komen voor veel geld...de grootste fout in mijn leven, heb haar weg gestuurd, maar het kwaad was geschiet en mijn paard begon te flippen, in de wei begon ze als een bezetene achter haar flanken te vangen, tot bloedens toe...
En toen is er iets gebeurt toen de hoefsmid kwam wat zo vreselijk fout had kunnen lopen en deels is fout gelopen, durf het hier zelfs niet te schrijven... |(
Paard niet kunnen bekappen en ik angst, angst en nog eens angst.
Ik heb zelfs heel lange tijd het eten gewoon over de draad gegooid, ik durfde gewoon zelfs niet meer in haar buurt te komen.
Na veel geduld hulp van de juiste personen, opleidingen enz durf ik terug deels met haar om te gaan...maar als het spannend word schiet ik nog steeds, na zoveel jaar (11j) in de stress.
De hoefsmid doet mijn man, dat is een drempel die ik nog steeds niet genomen krijg...en ookal moet ik het zelf niet doen, ga zelfs niet kijken. De dag ervoor zit mijn hele lijf voel spanning en op t moment dat de smid hier is loop ik zenuwachtig door het huis tot mijn man terug is en alles achter de rug is.
Mijn andere twee paarden, niks aan de hand...bij haar verstijf ik.
Ik blijf werken met haar, ik wil haar, ons niet opgeven maar het is met momenten verdomd moeilijk.


Esterke
Berichten: 404
Geregistreerd: 26-11-18

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-08-19 09:37

Ik heb opleidingen gevolgd, zelfs met mijn paard erbij. Losse opleidingen en opleiding van 2 jaar (normaal 3 maar ben na twee jaar gestopt omdat ik niet de intentie heb om het als beroep te doen dus het derde jaar was voor mij persoonlijk niet nodig)
Daar heb ik ontzettend veel geleerd, ervaringen opgedaan, en heb ik in vertrouwen naar mijn paard ongelofelijk gegroeid, als ik kijk vanwaar ik kom.
Ik verzorg haar terug gewoon net zoals mijn andere twee paarden, poets haar, voer haar, krap zelfs haar hoeven uit...allemaal geen probleem meer. En de hoefsmid...ja die brengt gewoon herinneringen naar boven die pijn doen en angst oproepen..
Maar ze is een gevoelig paardje, heel extravert, zenuwachtig... minste dat ik bij haar spanning zie schiet ik in stress modus terwijl ik bij mijn andere paarden gewoon rustig kan blijven ookal word het spannend.
Maar bij haar niet. We hebben al zoveel mee gemaakt samen dat er toch ergens die drempel blijft.
Ze heeft een behoorlijk karakter op, is ook nog kwa gestalte fors en imposant, is bijzonder slim...

Ik heb dus al enorme stappen gemaakt maar met momenten blijft het gewoon moeilijk.
Eind van het jaar gaat ze weer naar Nederland voor opleiding en ik ga ook een aantal dagen. Ik merkte dat ik terug wat ondersteuning nodig had en heb dus direct terug aan de alarmbel getrokken.


Esterke
Berichten: 404
Geregistreerd: 26-11-18

Re: Kletstopic voor angstige ruiters

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-08-19 10:07

Effe al mijn moed bij elkaar geraapt en ga toch maar even mijn verhaal hier neerzetten, mss dat het helpt. Misschien krijg ik er veel commentaar op, heb ik vanuit mijn omgeving al gekregen hoe stom ik wel niet kon zijn maar soit, ik waag het erop.

Mijn paard was altijd al moeilijk bij de hoefsmid, dus ik opzoek naar hulp, het lukte wel steeds maar was altijd zo een gevecht...dat moest toch anders kunnen.
Iemand gevonden, koste veel geld want ze moest van ver komen maar had er alles voor over.
Toen ze hier kwam verliep alles eerst goed, maar plots bond ze mijn paard met 1 been omhoog aan de spijlen van de stal. Ik heb haar toen onmiddellijk weg gestuurd. Maar gevoelig paardje dus ze flipte, en begon buiten als een bezeten rodeo paard achter haar flanken te vangen tot bloedens toe...
Wat nu... weer het net op en zoeken naar iemand, uiteraard was ik nu ontzettend sceptisch maar verhaal kort maken iemand gevonden en dit ging super. In alle rust, respect voor het paard, begrip voor haar angst en we gingen met kleine stapjes de goede richting uit.
De hoefsmid moest komen, want de hoefjes moesten nu toch wel dringend nog eens gedaan worden.
Maar ik was zwanger, 39 weken... je voelt hem al aankomen.
Mijn man kon niet dus tja hoe zijn paarden mensen die haast zijn groot geworden op een paard...ik doe het wel.
Ze was moeilijk maar er was nooit iets gebeurd en we hadden al wat geoefend dus zou zeker goed komen...toch.
Wel niet dus, de hoefsmid begint, heel rustig maar na enkele minuten ging ze omhoog. De hoefsmid vertrouwde het niet in mijn toestand en zei ik probeer het nog 1 keer. Die keer was teveel, ze steigerde, draaide zich op en schopte in haar vlucht naar achter, recht op mijn buik, mijn water brak...
Man proberen te bellen maar die nam niet op, dus heeft hij me naar mijn mama gebracht, onderweg gelukkig mijn man kunnen bereiken die uiteraard halsoverkop alles heeft laten vallen en naar mijn mama haar huis geracet is.
Ik had eigenlijk geen pijn maar uiteraard naar het spoed.
Daar aan de monitor, alles leek goed, hartslagje van 130, prima.
Toen moest ik even op mijn zij gaan liggen en onmiddellijk zakte het hartslagje naar 80...foute boel! Ondertussen begon ik ook steeds meer pijn te krijgen.
Ze hebben geracet met mij op een bed door de gangen naar het OK. En 15 minuten later is onze dochter geboren via een spoedsectio.
Gelukkig was alles goed met haar, maar de gynaecoloog stak zijn hoofd over het doek en zei met een bezorgde blik, meiske, jij hebt geluk gehad! Als je een half uur later was geweest was je haar kwijt geweest.
Mijn placenta was aan t loskomen en was op drie plekken gescheurd... op mijn buik stond een mooie hoefafdruk.

Achteraf enorm veel schuldgevoel, opmerkingen van mijn omgeving...gelukkig ook mensen die steunden.
Want inderdaad hoe kon ik zo stom zijn om het zelf wel even te doen... maar gedane zaken maken geen keer.
Ik had ook nooit gedacht dat het zo fout ging lopen, zolang al in de paarden en nooit niks ergs voor gehad en net dan loopt het zo vreselijk fout..

Esterke
Berichten: 404
Geregistreerd: 26-11-18

Re: Kletstopic voor angstige ruiters

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-08-19 10:44

De hoefsmid gaat nu goed hoor, ze is daarvoor in opleiding geweest.
Het probleem ligt echt bij mij nu... Ik zit met nog een stuk angst naar haar toe als het spannend wordt. De hoefsmid gaat nu prima maar ik kan het gewoon (nog) niet met haar omdat dan die herinneringen naar boven komen.
En het ligt puur aan mij, want zij voelt het uiteraard ook als ik in stress modus ga en dan gaat zij ook omhoog in haar stress en angst.
De gewone omgang gaat goed nu maar we en vooral ik hebben nog een weg te gaan

Esterke
Berichten: 404
Geregistreerd: 26-11-18

Re: Kletstopic voor angstige ruiters

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-08-19 09:22

Nee ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht om er voor alleen mezelf mee verder te gaan. Ik heb altijd mijn paard op de eerste plaats gezet, zij moest geholpen worden, zij moest het makkelijker hebben, zij moest een Mooi leven hebben. Ik heb er dan ook voor gezorgd dat ze hier op de wereld rondloopt dus het is ook mijn verantwoordelijkheid dat ze gelukkig is en het goed heeft.
Aan mijn omgang met paarden enz heb ik wel gewerkt. Maar de psychologische kant van alles bij mij heb ik weg gestopt, vind/vond dat niet belangrijk, zag het dan ook als mijn eigen domme schuld en iets waar zij niet voor moet opdraaien.

Haar weg doen...ja daar heb ik al een paar keer over zitten nadenken.
Maar vind dat een hele moeilijke, als ze bij iemand terecht komt waar het echt mee klikt, die weet hoe je met haar moet omgaan, waar ze rust zou vinden en gelukkig zou zijn... direct, ik zou haar zelfs gratis geven!
Maar vind maar de juiste persoon. Bij een verkeerde persoon kan het dramatisch fout gaan door haar karakter, want ze ontploft heel snel. Te veel druk en ze ontploft, te weinig druk en ze neemt een loopje met je. Te veel agressie en ze zal vechten...
En dat wil ik niet voor haar. Ik wil ook iemand die als hij/zij door omstandigheden niet meer voor haar kan zorgen of als de tijd van pensioen aanbreekt en jij/zij heeft de plaats niet om haar dat te geven dat ze gewoon lekker terug naar hier komt en paard kan zijn.

Esterke
Berichten: 404
Geregistreerd: 26-11-18

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-08-19 23:37

Laibadji, super goed! En fijn dat je vriend je zo steunt en aanmoedigt.

Dank jullie voor de lieve berichtjes van jullie allemaal.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Suus_Cantero en 3 bezoekers