Kletstopic voor angstige ruiters

Moderators: petraaken, C_arola, Dyonne, Apple, Coby

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
AnnexUdith

Berichten: 109
Geregistreerd: 27-08-19
Woonplaats: Assen

Link naar dit bericht Geplaatst: 26-10-19 22:55

Hier meld zich nog een angstige ruiter!

Ik was altijd al wel wat bang nadat ik een keer met springen ben gevallen. Was niet eens hard of raar maar toen begon ik springangst te ontwikkelen. Wel eens wekenlang springles gehad erna maar ook weer gevallen dus niet veel geholpen zat elke week misselijk op het paard dus ben toen ook gestopt en op een andere dag gaan rijden. Was ook omdat de manege de lessen had veranderd en de donderdag avond alleen nog maar voor springen was.

Nadat ik mijn eigen paardje had gekocht was ik bang om te springen maar ook om alleen naar buiten te gaan en helemaal om in galop te gaan. Dit nadat we per ongeluk in een groep een harde rengalop hadden gedaan was ik van mijn angst af en reed ik echt een stuk relaxter.... tot februari dit jaar.

Ik was met mijn paard op buitenrit. Ze was al wat druk maar niet dat ik dacht oei het is spannend ik moet eraf of ga terug. Ze schrok van best veel maar dat vond ik niet heel eng dus ik reed gewoon door. Bij een grote waterplas nog afgestapt zodat ik haar daar doorheen kreeg wat uiteindelijk ook gelukt is. Daarna wou ik snel terug naar stal want ik had nog afgesproken met iemand om van zadelkast te wisselen. Op een recht zand pas besloot ik nog een galopje te gaan doen. Opeens valt mijn paard door haar voorbenen heen en ik voel dat mijn voeten uit de beugels zijn en toen was het zwart. Ik werd wakker (hoelang ik ben weggeweest weet ik niet) en heb als eerste mijn paard verrot gescholden ( was meer uit schrikreactie). Daarna kwamen er 2 dames op mountainbikes aan en die spraken mij aan. Ik zat daar maar een beetje verdwaasd op de grond. Ze vroegen wat dingen zoals hoe mijn paard heet en of ze haar konden vangen. Hier kon ik ook gewoon goed antwoord op geven. Ik wist op zich ook nog alles algemene informatie over mijzelf en hoe laat het was en welke dag en waar ik naar school ging en hoe mijn opleiding heette en dat mijn vader jarig was. Alleen wist ik totaal niet waar ik was. Ze vroegen of ik op wou staan geprobeerd maar ik viel gewoon weer om. 112 gebeld en die was er ook binnen 5 minuten. Ik in tussentijd met een half kapotte sim kaart die het gelukkig toen nog deed mijn moeder gebeld en stalbazin om mijn paard op te halen. En natuurlijk als echte paardenliefhebber wil je weten hoe het met je paard is want dat is toch nog belangrijker dan jezelf haha. Mijn paard was super onrustig die hebben 2 andere mannen nog vastgehouden die toevallig voorbij kwamen. Voor mijn idee was de ambulance en mijn stalbazin er binnen 2 minuten maar dat is wel veel langer geweest. Ik was ook maar gaan liggen voor het geval ik mijn nek nog gebroken had.

Toen de ambulance er was moest ik direct gaan staan zeiden ze heel grappig omdat ik daar lag alsof mijn laatste uur geslagen had. In de ambulance helemaal nagekeken en ik had nog geen pijn of niks dus ik dacht van nou het zou wel meevallen. Cap was helemaal kapot de voorkant was gewoon losgeschoten. Ik zag het ook later pas. Eenmaal thuis een beste waslijst aan verwondingen: een lichte hersenschudding , alles aan de linkerkant zwaar gekneusd en dan vooral mijn elleboog , schaafwond op de linkerzijde van mijn gezicht , tanden door de lip en daardoor een gekneusde lip die al flink aan het opzwellen was en ik had dikke vellen in mijn mond die ik kapot had gebeten doordat mijn tanden door mijn lip waren gegaan. En natuurlijk duizelig en hartstikke beroerd. Gelijk in bad gezet en toen begon de pijn en overgeven. Heb die nacht 13 uur geslapen. Ik ben ook nog erg panisch voor pijn en ziekten dus die angst had ik er ook nog bij. Na 4 dagen waren de zwellingen in mijn gezicht al aardig bij getrokken gelukkig. Ook toen even mijn paard bezocht en ook die had wat schaafwondjes op haar knieën. Mijn zadel had ook een flinke deuk opgelopen. Mijn paard kwam ook naar het hek toegelopen in de wei dat doet ze normaal ook nooit dus dat vond ik wel bijzonder. Ze keek mij ook helemaal na toen ik weer wegging. Ik met mijn positieve instelling dacht na 5 dagen ik ga weer werken. Hele domme fout... Ik ben veelte snel begonnen en heb wekenlang hoofdpijn ,concentratieproblemen en kort termijn geheugen gehad. Echt spijt van gehad maar gelukkig bijgetrokken. Alleen sneller hoofdpijn als ik mijn hoofd stoot. Ook mijn nek heb ik wat problemen mee gehad maar ook weer goed weggetrokken.

Ondertussen wel het rijden weer opgepakt maar de schrik zat er goed in. Mijn paard liep zo voorzichtig ook die was bang om te vallen. Ze struikelde al bijna niet meer. Eerste keer kriebelde het toch weer dus ook gedraafd en een stukje galop. Maar naar buiten zie ik nog lang niet zitten. Wel als iemand meegaat en dan alleen stappen. Mijn paard is ook wat onzeker geworden en dat helpt ook niet mee. In de bak gaat het nu op zich prima alleen vind ik het zo eng als ze struikelt. Momenteel ben ik een beetje bezig om te kijken waar het struikelen nou wegkomt. Verder voel ik mij wel wat zekerder als een aantal maanden terug maar die onzekerheid over het vallen zou altijd wel blijven. Ik werk er nog steeds aan en hoop dat het beter is als ik mijn jonge paard in wil gaan rijden. In ieder geval wel hulp er bij en iemand die het niet eng vindt want ik wil haar niet onzeker maken vooral in het begin. Ik heb heel af en toe een lesje maar het blijft allemaal maar spannend....


AnnexUdith

Berichten: 109
Geregistreerd: 27-08-19
Woonplaats: Assen

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-10-19 21:39

19wendy80 schreef:
@AnnexUdith, mijn hemel wat een verhaal :oo

Ik vind het al een topprestatie dat je überhaupt weer rijd. Als ik zoiets mee zou maken, dan zou ik voor de rest van mij leven naast de paarden blijven denk ik.
Snap heel goed dat je voorlopig niet buiten durft te rijden en je dit weer op moet gaan bouwen

Als ik dit zo lees, dan vind ik mijn angst/onzekerheid echt zo onbenullig.


Komt denk ik ook omdat ik twee eigen paarden heb en ik die zeker niet weg wil doen. Ik heb wel een moment gehad dat ik weer helemaal naar de basis terug wou en eerst naast het paard van alles ging doen. Maar het bleef best kriebelen ook al was ik tegelijk erg angstig. En ik weet dat mijn paard hartstikke braaf is en normaal geen stap verkeerd doet. Het scheelt ook dat ik tijdens het vallen al bewusteloos was en daardoor de klap zelf niet heb mee gekregen.

Ik heb ook wel even getwijfeld om te stoppen.... gelukkig was het verlangen om ermee door te gaan groter. Ik kan niet zonder mijn twee toppers.

En inderdaad niemand zijn angst is onbenullig. Ik was vroeger ook bang om naast grote paarden te lopen. Na het 100x gedaan te hebben was ik daar van af. het kost alleen veel tijd om iets te overwinnen. Ik let alleen wel heel goed op nu , maar dat is nooit verkeerd natuurlijk.

AnnexUdith

Berichten: 109
Geregistreerd: 27-08-19
Woonplaats: Assen

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-10-19 21:40

SusanH schreef:
Niemand zijn angst is onbenullig. Angst is een raar iets en kan ook de kop op steken voor dingen waar een ander van denkt, wat is daar nu eng aan? Maar dat maakt het voor jou niet minder eng of moeilijk. Sterker nog zulke gedachten maken het voor jou juist moeilijker om er van af te komen. Wat ik heb geleerd is dat je lief mag zijn voor jezelf. En alleen dat doen waar je je veilig bij voelt. Vertrouwen moet groeien en dat kan alleen met kleine stapjes.

AnnexUdith idd wat een verhaal en echt knap dat je weer rijdt.

Ik heb vandaag ook weer een kleine grens verlegd, klein stukje op de baan uitgestapt. Nadat ik eerst heerlijk in de buitenbak had gereden.


[ [url=m/zNsywB.jpg]Afbeelding[/url] ]



Even terzijde maar wat een prachtig paard heb je :j

Zo ben ik ook weer begonnen kleine stukjes 5 min kan al genoeg zijn


AnnexUdith

Berichten: 109
Geregistreerd: 27-08-19
Woonplaats: Assen

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-10-19 10:47

SusanH schreef:
Het rijden zelf in de bak binnen en buiten gaat inmiddels weer top. Alleen echt buiten uitstappen is nog even een dingetje. Laat staan een rondje buiten rijden. Maar idd de rest heb ik ook rustig opgebouwd dus dit komt vanzelf goed :j . En bedankt voor je compliment :D


Tussen de hekjes vindt ik het gelukkig ook niet eng. Denk ook dat het komt omdat ik buiten zoiets heb van ze kunnen elke kant op gaan. In de bak vindt ik het bijvoorbeeld ook niet eng als ze een keer wegspringt en schrikt en wegrent , want dat hek houdt haar wel tegen. Maar buiten vindt ik het vreselijk als ze dat doet. Ook al was ik een halfjaar terug niet bang buiten en reed ik haar overal bij langs. Ook omdat ze zelf wat onzeker is geworden heb ik zoiets van in de bak is genoeg.

AnnexUdith

Berichten: 109
Geregistreerd: 27-08-19
Woonplaats: Assen

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 20:37

Vorige week dacht mijn Fjord ook weer grappig te zijn. Ze was super onrustig en leek zelfs wel wat hengstig. Er naast heb ik geen problemen met angst gelukkig dus dan vind ik vervelend gedrag ook niet zo erg. Normaal rijden er niet zo veel mensen in de bak nu reden er nog twee mee. Ze had al erge haast om achter een ruin aan te lopen naar de bak. In de bak opgestapt en ze had wat de neiging om naar de andere paarden toe te trekken en dan met name naar de ruin. Ook stond er nog een pony achter de bak waarvan een ander paard al schrok. Toch ga ik er dan met wat spanning voorbij maar ze was braaf. Ze is wel drukker dan normaal wat denk ik ook komt omdat het kouder is buiten. Eigenlijk ging het rijden wel prima maar wel weer veel struikelen..... In de galop deed ze haar hoofd echt ver naar beneden en omdat mijn angst wel ligt in het struikelen in de galop ben ik daar ook niet mee doorgegaan. Ze leunde echt te ver op de voorhand en ik kreeg haar hoofd ook niet omhoog. Ze moest wel plassen wat misschien de oorzaak kon zijn.

Wel ben ik een stukje naar buiten geweest. Dit was ook zonder spanning maar ze ging op de terug weg naar stal wel aardig vlot. Toch nog wel een stukje overwonnen! Het samenwerken tussen haar en mij ging die dag ook gewoon waardeloos. Weet niet waar ze mee bezig was maar met alles behalve mij. En wat zijn Fjorden dan ook drammerig en doen ze net alsof ze weer 4 jaar zijn. Was er ook wel klaar mee op een gegeven moment. Daardoor ook al niet lekker kunnen rijden. Maar met haar hoofd naar beneden in galop.... dat hoeft van mij echt niet...


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 bezoeker