Kletstopic voor angstige ruiters

Moderators: Apple, Coby, petraaken, C_arola, Dyonne

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
19wendy80

Berichten: 15
Geregistreerd: 23-05-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-09-19 06:38

Mag ik aanhaken?

Hier ook een angstige ruiter en nog wel een beginnende ook.
Ik ben nu 39 jaar en dankzij mijn dochter van 13 en haar grote liefde voor paarden, ga ik mijn angsten eindelijk aan.
In mijn jeugd wilde ik altijd op een manege gaan rijden, maar mocht niet van mijn ouders. Iedere kans die ik had, kroop ik toch op een paard en was nergens bang van.
Van mijn 19e tot mijn 21e heb ik eindelijk les gehad op manege van kennissen. Daar had ik echt privé les. Tot ik een keer op het meest slome paard van de manege zat en hij op een of andere manier er vandoor ging. Niet meer terug te krijgen of te besturen. 2 volle bakrondes vol kunnen houden, tot ik het in een hoek echt niet meer hield en tegen de bakrand aan werd gelanceerd.
Even 10 min bijgekomen en er weer op gaan zitten. Daarna ook blijven lessen, alleen durfde echt niet meer in galop. Blokkeerde dan gewoon.
Een half jaar later stopte onze kennissen met de manege, omdat ze naar het noorden verhuisde.
Daarna niet meer ergens anders gaan lessen.
Enfin er kwamen kinderen en toen onze dochter 8 was, begon zij op een manege te lessen.
Daar kon je met kerst deelnemen aan een speciale les met familieleden.
Dat heb ik 2 jaar op een rij gedaan, maar de laatste keer was ik zo bang, zo gespannen, dat ik serieus 3 weken lang spierpijn heb gehad. Toen besloot ik; ik ga NOOIT meer op een paard zitten. Hoeveel ik ook van die beesten hou. Op de grond ben ik totaal niet bang.

Sinds het begin van het jaar heeft mijn dochter een pony (in bruikleen van vrienden). Ontzettend lief, leuk, eigenwijs klein draakje haha.
Maar goed, het beestje is maar 1.40 en mijn dochter tikt de 1.70 aan.
De pony staat op een pensionstal en daar kom ik natuurlijk met veel paarden/ponys en hun eigenaren in aanraking.
En daar kwam ik er achter, dat er best veel ruiters zijn met angsten en frustraties.
De drang om weer te rijden begon weer op te borrelen. Maar ja, die kleine draak van ons is te mini haha.

En toen besloten we te gaan praten met de staleigenaar, want hij verleast ook.
De dag dat ik besloot te gaan praten, we waren een paar dagen niet geweest ivm weekendje weg, deed ik een rondje langs alle boxen. En daar stond ie! Een prachtig bruin paard, met de meest lieve en zachte blik die ik ooit heb gezien....op slag verliefd!
Zijn naam is Limbo en hij is 15 jaar oud. Enorme goedzak en kroelkont.
Toen begon het proces van uitproberen of het iets zou zijn voor mijn dochter en mij. We hebben een weekje nodig gehad en toen de knoop doorgehakt, die willen wij gaan lessen. Terwijl we het eigenlijk vanaf de eerste dag al wisten.
De eerste keer dat ik op hem stapte, voelde het gewoon goed..vertrouwd. De eerste 3x op hem alleen gestapt. Gewoon 20 min figuren door de bak, elkaar leren kennen.
De 4e x ook een klein stukje gedraafd.
De 5e x was ik helemaal alleen op stal, heb ik hem gezadeld, binnenbak in en helemaal alleen wat rondgestapt. Hij schrok in een hoek en sprong opzij, hier kreeg ik wel wat angst van maar heb toch daarna nog 15 min gestapt.

Sindsdien nog niet meer kunnen rijden, hij heeft zich verwond aan zijn hoofd.

Maar wat ben ik toch maar mooi even trots op mijzelf. Dat ik deze stap heb genomen.

Zo, het is een heel verhaal geworden haha.
Maar ben erg blij dat ik niet de enige ben. Om al die verhalen te lezen van jullie, dat het echt wel weer goed kan komen.
Ik heb mij heel lang een aansteller gevonden. Ja ik ben er hard afgevallen, maar ik heb er niks aan over gehouden. Er zijn erbij die zoveel meer hebben meegemaakt en die rijden gewoon zonder angst

Aha....Dat bedoelen ze dus met een *klik* met een paard hebben...Limbo, mijn grote knappe vent op stal❤❤


19wendy80

Berichten: 15
Geregistreerd: 23-05-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 03-10-19 06:00

Afgelopen maandag en gisteren weer even wat gestapt in de binnenbak.
We zijn weer langzaam aan het opbouwen nadat hij behalve de wond, ook nog eens kreupel was. Niks te zien aan het been, w.s heeft hij zich vastgerold in de stal. 3 dagen liep hij echt moeilijk, maar na paar keer aan de hand stappen buiten was het ineens weg.
Maar zekere voor t onzekere, rustig aan starten weer.

Waar ik dus van baal, ik stap op en begin dan automatisch op de linkerhand. Niks aan de hand voelt goed, maar dan van hand veranderen.
De eerste keer n.l dat ik helemaal alleen met hem aan rijden was, sprong hij op de rechterhand bij H opzij. Meer was het niet, een sprong omdat hij schrok ofzo. Daarna stond hij gewoon stil.
Maar nu durf ik al eigenlijk de lange zijde van K naar H niet te pakken. Bang dat hij t weer doet of dat hij heftiger reageerd.
Dit voelt hij, waardoor hij natuurlijk zelf al onrustiger gaat lopen.
Maar ik weet eigenlijk dat hij daar standaard niet weg rent of schrikt! Dat doet hij niet bij mijn dochter, hij doet t niet als ik met hem aan de hand daar naar toe loop. En zelfs als hij helemaal los is in de binnenbak en ik loop op de rechterhand via de lange zijde naar die hoek, dan blijft hij trouw naast mij lopen. Dan ga ik stil staan in de hoek en dan echt helemaal de hoek in en hij komt gewoon ontspannen bij mij staan.

Ik merk ook aan mijzelf, dat bijv na 15 min rijden, de spanning de overhand neemt.
Dan begint het bijv buiten te waaien en kraakt de rijhal wat en ik ga dan al doemdenken! En die lieverd onder mij, doet niks! Hij snuift wel, daaraan merk je dat hij t ook hoort en onderzoekt, maar that's it!
En buitenbak is geen optie nu, dat is na al die regen net een zwembad

Als ik mij toch eens meer kon ontspannen ppfff


Dit is Limbo met mijn dochter
Afbeelding
.

Aha....Dat bedoelen ze dus met een *klik* met een paard hebben...Limbo, mijn grote knappe vent op stal❤❤

19wendy80

Berichten: 15
Geregistreerd: 23-05-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-10-19 06:02

Deze week weer 2x een half uurtje in de binnenbak gestapt op Limbo.
Ik begin hem steeds beter te kennen en te leren en te zien hoe/wanneer hij ergens op reageert.

Ik weet nu, dat als ik ontspannen op hem zit er echt niks aan de hand is.
Hij kan dan wel een keer kijken of snuiven, maar schrikken doet hij niet echt.
Gisteren merkte ik echt aan hem wanneer ik gespannen was. Dan gaat hij onrustig lopen, wil de hoeken niet in, loopt niet netjes op de golfslag. Alsof hij denkt....baasje is gespannen, er komt ergens iets engs aan!
Doordat ik dit rustig kon bedenken, dat IK iets doe om dit uit te lokken, ben ik goed op mijn lichaam gaan letten WAT ik dan doe.
En ineens merkte ik het! Doordat ik gespannen ben, bang dat hij schrikt en ineens onverwachte bewegingen maakt, ga ik mijzelf al schrap zetten. Zet druk op de beugels, mijn handen gespannen.
Op het moment dat ik dit merkte en de boel los liet, bewust de druk eraf haalde, liet hij weer ontspannen.

Wat ben ik toch dankbaar voor ons paardje! Dat hij mij de kans geeft dit te leren, dat hij het geduld heeft om een angstige ruiter minder angstig te maken

Oh en eindelijk....eindelijk heb ik een oortjesfoto❤


Afbeelding

Aha....Dat bedoelen ze dus met een *klik* met een paard hebben...Limbo, mijn grote knappe vent op stal❤❤

19wendy80

Berichten: 15
Geregistreerd: 23-05-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-10-19 09:21

@AnnexUdith, mijn hemel wat een verhaal :oo

Ik vind het al een topprestatie dat je überhaupt weer rijd. Als ik zoiets mee zou maken, dan zou ik voor de rest van mij leven naast de paarden blijven denk ik.
Snap heel goed dat je voorlopig niet buiten durft te rijden en je dit weer op moet gaan bouwen

Als ik dit zo lees, dan vind ik mijn angst/onzekerheid echt zo onbenullig.

Aha....Dat bedoelen ze dus met een *klik* met een paard hebben...Limbo, mijn grote knappe vent op stal❤❤


19wendy80

Berichten: 15
Geregistreerd: 23-05-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 28-10-19 13:35

SusanH schreef:
Niemand zijn angst is onbenullig. Angst is een raar iets en kan ook de kop op steken voor dingen waar een ander van denkt, wat is daar nu eng aan? Maar dat maakt het voor jou niet minder eng of moeilijk. Sterker nog zulke gedachten maken het voor jou juist moeilijker om er van af te komen. Wat ik heb geleerd is dat je lief mag zijn voor jezelf. En alleen dat doen waar je je veilig bij voelt. Vertrouwen moet groeien en dat kan alleen met kleine stapjes.

AnnexUdith idd wat een verhaal en echt knap dat je weer rijdt.

Ik heb vandaag ook weer een kleine grens verlegd, klein stukje op de baan uitgestapt. Nadat ik eerst heerlijk in de buitenbak had gereden.


[ [url=m/zNsywB.jpg]Afbeelding[/url] ]



Wat jij hier zegt, dat wordt mijn mantra haha. Ik probeer idd te doen wat ik durf en mij goed bij voel. Ik merk dat ik meer vertrouwen heb als er nog iemand in de bak rijd.
Op woensdag rij ik samen met iemand anders, zij is ook weer langzaam aan het opbouwen na een heftig ongeluk een jaar geleden.
We hebben veel steun aan elkaar en zij weet dus ook goed hoe ik mij voel. Al kletsend merk ik dat ik minder spanning heb..

Wat knap dat je je grens weer een beetje verlegd hebt! Dat is mijn doel; een buitenritje maken. Ik hoop dit volgend jaar zomer te bereiken. Dus daar werk ik naar toe.

AnnexUdith schreef:
19wendy80 schreef:
@AnnexUdith, mijn hemel wat een verhaal :oo

Ik vind het al een topprestatie dat je überhaupt weer rijd. Als ik zoiets mee zou maken, dan zou ik voor de rest van mij leven naast de paarden blijven denk ik.
Snap heel goed dat je voorlopig niet buiten durft te rijden en je dit weer op moet gaan bouwen

Als ik dit zo lees, dan vind ik mijn angst/onzekerheid echt zo onbenullig.


Komt denk ik ook omdat ik twee eigen paarden heb en ik die zeker niet weg wil doen. Ik heb wel een moment gehad dat ik weer helemaal naar de basis terug wou en eerst naast het paard van alles ging doen. Maar het bleef best kriebelen ook al was ik tegelijk erg angstig. En ik weet dat mijn paard hartstikke braaf is en normaal geen stap verkeerd doet. Het scheelt ook dat ik tijdens het vallen al bewusteloos was en daardoor de klap zelf niet heb mee gekregen.

Ik heb ook wel even getwijfeld om te stoppen.... gelukkig was het verlangen om ermee door te gaan groter. Ik kan niet zonder mijn twee toppers.

En inderdaad niemand zijn angst is onbenullig. Ik was vroeger ook bang om naast grote paarden te lopen. Na het 100x gedaan te hebben was ik daar van af. het kost alleen veel tijd om iets te overwinnen. Ik let alleen wel heel goed op nu , maar dat is nooit verkeerd natuurlijk.



Goed opletten is idd nooit een verkeerde eigenschap.

Als ik lees over wat je zegt over naast grote paarden lopen, dan herken ik dat.
Wij staan sinds begin april op onze pensionstal. Daarvoor kwamen ik alleen op de manege waar mijn dochter reed, in aanraking met paarden. Daar hielp ik haar in het begin wel met zadelen, maar als een paard niet gelijk meewerkte vond ik dat al spannend en liet het aan een ander over.
Maar nu op stal, zet ik paarden mee binnen en buiten. Help andere als t nodig is. Als iemand weinig tijd heeft, stap ik hun paard aan de hand Als ze bijv kreupel zijn.

Daardoor begon het bij mij weer te kriebelen om te rijden. Omdat ik naast de paarden weer vertrouwen had gekregen in hun en mijzelf. En durfde ik sommige paarden niet te hanteren, nu zet ik ze met gemak allemaal buiten/binnen.

Aha....Dat bedoelen ze dus met een *klik* met een paard hebben...Limbo, mijn grote knappe vent op stal❤❤


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 11 bezoekers