Voorlezen namen 102.000 gedeporteerde...

Moderators: Shanna, Princesj, Dani, ynskek, Mondy, Polly, Hanmar, Ladybird

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 

superpony
Berichten: 16254
Geregistreerd: 25-02-05

Re: Voorlezen namen 102.000 gedeporteerde...

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-20 22:39

Ik vind het heel belangrijk, maar ben ook echt op die manier opgevoed.

Mijn oma was van 1912 en van oorsprong Christelijk, maar niet echt gelovig opgevoed. Zij trouwde een Joodse man en ook zijn moeder kwam bij hun in huis. Mijn oma kreeg voor de oorlog een gehandicapte zoon en tijdens de oorlog mijn moeder. Na de oorlog nog 2 dochters.
Zij heeft wel wat "goede" dingen gedaan en wij hadden ook ( nep )ID's, sterren etc in huis.
Mijn oma vertelde niet veel over de oorlog zelf, maar was wel heel fanatiek overbepaalde zaken.

Mijn moeder en haar jongste zus hadden er nooit veel mee. De middelste zus wat meer. Maar sinds ze ouder werden werd het toch sterker bij mijn moeder, maar vooral mn jongste tante.

Een aangetrouwde nicht heeft in een kamp gezeten als puber meisje en is op 1 nicht na alle familie kwijtgeraakt. Zij vertelde weleens wat, maar wilde ook niet teveel kwijt. Aan haar eigen kinderen en klein kinderen heeft ze wel meer verteld en dat heeft ze enorm aangegrepen. 1 dochter is in Israel gaan wonen en heeft ook haar naam destijds verandert.

Toen ze overleed heeft haar zoon gesproken en enkele verhalen verteld waar je als normaal weldenkend en voelend mens echt niet bij kan gewoon.

Als kind gingen we allemaal naar het Anne Frank huis en dat had al erg veel indruk op me gemaakt. Deels staat het ver weg, omdat je het je echt niet kan voorstellen, maar je weet van dichtbij dat het allemaal echt gebeurt is.
Later op de Middelbare een fanatieke joodse geschiedenis lerares die ook films liet kijken die me nooit meer hebben losgelaten.
Westerbork durfde ik nooit heen, maar wil ik ooit nog wel doen. De meeste oorlogs films kijk ik niet. Het is toch als er veel verteld wordt, dat het allemaal erg echt is en ik kan daar wel last van hebben.

Voor mn gevoel is het wel iets wat per regio/plaats verschillend is hoeveel je mee krijgt. Er zijn echt mensen die iets op 4 Mei willen doen of afspreken dat ik echt denk???? En dan krijg je als antwoord; Ja, dat is lang geleden, daar doen we niet aan. Dan kan ik mensen niet meteen niet aardig vinden, maar heb met die instelling wel wat moeite.

Onze zoon is nu 22 en hebben we wel opgevoed met op 4 Mei binnen en herdenken. Nu moet hij meestal werken, maar hebben ze om 20uur nog wel het respect van stil zijn. En hij heeft de interesse en neemt het serieus.

Mijn vader was een voor oorlogs kind en ondanks niet Joods, heeft hij een hele nare jeugd gehad. Die was echt getraumatiseerd met de nodige gevolgen daardoor, maar daar is nooit iemand voor geweest, want niet joods.......

Toch kan ik me wel voorstellen dat mensen er niet erg mee leven. Veel scholen gaan niet meer naar het Anne Frank huis en WO2 is steeds langer geleden. Zorgeloos opgroeien is ook wat waard ergens........En het is ook niet alleen WO2. Wat mensen elkaar kunnen aandoen gaat nog steeds door op gruwelijke manieren die je je als mens soms niet eens kan voorstellen.

Er is niet van geleerd, want er is overal nog ellende, pijn en verdriet.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: ashley1 en 4 bezoekers