Miskraam/missed abortion en psychische nasleep

Moderators: Hanmar, Polly, EvelijnS, Shanna, Dani, benangelique, Ladybird

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 

Kwanyin

Berichten: 18577
Geregistreerd: 14-08-03
Woonplaats: belgië

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-07-19 11:43

Duc_je schreef:
Hier ook een miskraam gehad voor de geboorte van mijn zoontje. Ik dacht 8 weken te zijn maar het vruchtje was rond 6 weken gestopt en al "opgelost" toen ik de echo kreeg. Het was een lege vruchtzak die ik zag op de echo. Ik zal die zwarte lege ruimte niet meer vergeten. Mijn hele lichaam dacht nog zwanger te zijn. Ik voelde mij enorm door mijn lijf in de steek gelaten. Ik was intens verdrietig. Ik kreeg de echo 3 dagen eerder dan gepland omdat ik donker bruine afscheiding had. Er werd nog gezegd het zal wel niks zijn want dat is oud bloed. Maar het was dus mis. Het begon op de laatste dag van mijn vakantie, op de luchthaven. Ik was ook bang dat het daarna niet meer zou lukken, mede door m'n leeftijd (begin dertig). De miskraam is natuurlijk verlopen zonder ingreep. Het duurde lang voordat de hcg uit mijn bloed was (weet ik dmv testen), zeker 3 weken en toen werd ik ongesteld zonder eisprong gehad te hebben. Het gebeurde half september en op 30 dec had ik weer een hele hele vroege positieve test. Begin september, bijna een jaar na de mk, werd mijn gezonde zoon geboren. Helaas dmv een keizersnede, wat ook niet was waar ik op hoopte. Maar hij is er en ik ben dolgelukkig met hem.

Wanhoop niet. En laat ruimte voor al je verdriet. Want het is toch in je hoofd al een kindje dat je kwijt bent geraakt.
Sterkte!

Wat proudmama schrijft snap ik en ben het er wel mee eens, dat het liever zo vrieg mis gaat dan dat het kindje niet gezond geboren wordt. Maar dat betekent niet dat je niet verdrietig mag zijn. En soms lijkt het daar dan wel op. Dat je maar "blij" moet zijn dat het vroeg misgaat. Ik vond dat best moeilijk als mensen zo reageren.


Hé Ducje, fijn je nog eens tegen te komen en dat het nu zo goed gaat! Wij zaten destijds in hetzelfde HK-topic en rond dezelfde periode dezelfde miserie meegemaakt.

TS, veel sterkte met je verlies. Ik heb dus ook een vroege miskraam gehad. Ik was uiteraard dolblij toen ik die zwangerschapsstreep zag staan. Afspraak voor echo gemaakt met 8 weken. Al begonnen met kinderopvang te zoeken (hier in België moet je daar heel snel bij zijn). En je weet wel, zo van die slechte dingen die gebeuren bij andere mensen, niet bij jezelf. Dat overkomt je niet.

Het begon rond week 6 met wat bruinverlies. Niet erg hé, kan gebeuren. Het werd meer. Enkele dagen werd het rozig en zat ik 's nachts op wc te kermen van de pijn en op mijn werk wist ik me geen houding geven. En ik die dacht, bandenpijn zeker? }:0 . Komop hé meid, als je hier al over gaat jammeren gaat het nog een zware zwangerschap worden. Ik dacht echt dat ik gewoon kleinzerig was en iedereen het meemaakte. Totdat ik plots echt begon te vloeien, toen had ik maar een heel klein hartje.
Ik mocht eerder komen en het enige wat ze nog zagen was een leeg vruchtzakje. Dan word je even met je voeten op de grond gezet. Wat je nooit zou overkomen, overkomt je toch. En dan de angst die je overvalt, wat als dit een teken is? Wat als dit de eerste van velen gaat worden? Want inderaad, heel leuk dat je zwanger kan worden, maar zwanger blijven is toch waar je naar streeft. Ik was toen ook zo boos en teleurgesteld op..ja op wie eigenlijk? Ik dacht alleen maar, ik rook niet, ik drink niet, ik leef vrij gezond...waarom overkomt mij dat nu? Totaal irrationeel maar op zo'n momenten denk je niet meer rationeel.

Gelukkig is het bij mij op natuurlijke wijze hersteld. Een week of 7/8 later had ik voor het eerst weer menstruatie. En toen opnieuw geprobeerd en...direct zwanger. En die is gebleven. Ik denk dat dit mij psychisch gelukkig heel hard heeft geholpen. De periode vond ik ook heel stresserend. Omdat mensen, hoe goedbedoeld ook, mij gingen troosten met zaken als "direct na je miskraam ben je echt supervruchtbaar dus grote kans dat het nu wel lukt!" . Ja, heel fijn dat dat zo zou zijn, maar ik voelde bij mezelf ook een verwachtingspatroon dat ik nu wel moèst zwanger worden en ik was heel bang voor de gigantische teleurstelling als de streep wit zou blijven. Gelukkig is dat niet gebeurd. Alleen de eerste 12 weken vond ik een hel, omdat ik nu bewust was dat het mij ook kon overkomen. Iedere keer naar de wc en bang zijn iets te zien bij het afvegen.

Wat er bij jou gaat gebeuren kan niemand zeggen. Of je nu de volgende poging toch zwanger bent of pas over een jaar. Maar weet alleen dat bij jou de hoop zeker nog niet verspeeld is, er is nog niets dat wijst op ernstige problemen dus probeer op dit moment jezelf nog steeds te zien als een normale vruchtbare vrouw die gewoon pech had. Ik hoop dat je spoedig een mooie test in hadden mag hebben :* .

I used to walk in a room full of people and wonder if they liked me.
Now I look around and wonder if I like them.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie