16 jaar en nooit kinderen

Moderators: EvelijnS, benangelique, Hanmar, Polly, Shanna, khirshanta, Dani

 
 
anjali
Berichten: 6431
Geregistreerd: 25-07-15

Re: 16 jaar en nooit kinderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-05-18 11:46

Sterkte meid.Inderdaad dapper van je dat je dit geplaatst hebt.Als de hormonen gaan werken ga je je vast veel beter voelen!


Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 01-07-18 16:28

ik heb afgelopen woensdag een onderzoek laten doen, onze kindergynaecoloog heeft gezegd dat ik misschien turner zou kunnen hebben. dit lag heel zwaar op mijn maag, ik heb afgelopen zondag gehoord dat het een hele minuscuul kleine kans is dat dat het wel is. hier ben ik echt opgelucht over. ze hebben nu bloed afgenomen en gaan kijken waar het aan kan liggen dat ik geen kinderen kan krijgen. ik heb de nachten voor woensdag niet kunnen slapen, nu heb ik vier nachten als een blok geslapen. dus het gaat weer een beetje beter.

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 16-07-18 00:10

ik heb nu vakantie en ik merk dat ik even zwaar instort. het is ook zo dat mijn situatie nu niet ideaal is, ik heb geen vrienden en dat maakt dit wel lastig. ik ben al heel onzeker over mijzelf en dat ik geen kinderen kan krijgen, maar het maakt het er niet makkelijker op als je niemand hebt waarmee je even snel naar de stad kan of uren lang kan kletsen. ik ben gewoon echt even heel depri.

moonfish13
Berichten: 16472
Geregistreerd: 20-08-07

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-07-18 00:41

Goed dat je post Snowie.
Weten ze al hoe het nu zit?
Ik zit nu te bedenken, ik ben bevriend met een vrijwilligster van de hypofysestichting en zij organiseert meetings, ook voor jongeren.
Mogelijk kent zij iemand van jou leeftijd, of misschien nog wat ouder die misschien wel met je wil kletsen over wat er nu allemaal gebeurt en hetzelfde heeft.
Wil je dat ik vraag of ze iets voor je weet en of ze misschien andere dingen voor je kunnen betekenen?
Als zij contacten heeft en weet wil ze vast haar best voor je doen!

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 16-07-18 01:13

moonfish13 schreef:
Goed dat je post Snowie.
Weten ze al hoe het nu zit?
Ik zit nu te bedenken, ik ben bevriend met een vrijwilligster van de hypofysestichting en zij organiseert meetings, ook voor jongeren.
Mogelijk kent zij iemand van jou leeftijd, of misschien nog wat ouder die misschien wel met je wil kletsen over wat er nu allemaal gebeurt en hetzelfde heeft.
Wil je dat ik vraag of ze iets voor je weet en of ze misschien andere dingen voor je kunnen betekenen?
Als zij contacten heeft en weet wil ze vast haar best voor je doen!

Dank voor je bericht

MarcoBorsato

Berichten: 31628
Geregistreerd: 05-02-08
Woonplaats: Blaricum

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-07-18 04:31

Snowie17 schreef:
ik heb nu vakantie en ik merk dat ik even zwaar instort. het is ook zo dat mijn situatie nu niet ideaal is, ik heb geen vrienden en dat maakt dit wel lastig. ik ben al heel onzeker over mijzelf en dat ik geen kinderen kan krijgen, maar het maakt het er niet makkelijker op als je niemand hebt waarmee je even snel naar de stad kan of uren lang kan kletsen. ik ben gewoon echt even heel depri.


Hey vrouwtje, het is ook niet makkelijk. 16 is een rotleeftijd en het wordt niet beter als je eenzaam bent.

Je hoeft niet onzeker te zijn dat je geen kinderen kunt krijgen. Het is superverdrietig maar niet raar of genant. Het maakt jou niet minder vrouwelijk. En je bent nu 16, kinderen krijgen is nog niet aan de orde. Wie weet wat de medische wereld straks voor jou kan betekenen en welke opties er zijn. Parkeer dit probleem voor nu. Wees er verdrietig over als je dat zo voelt maar laat het niet je leven beheersen.

Nu je vriendenprobleem. Vrienden maken kan lastig zijn maar het is niet onmogelijk. Nieuwe mensen kun je ontmoeten:

- op bokt. Open een topic, wie gaat er mee stadten. Weet je hoeveel meiden er van jou leeftijd hier zitten die ook een vriendin zoeken? VEEEEEL.

- bij een bijbaantje. Ga werken bij de supermarkt of in de bioscoop GRATIS FILMS. OUI OUI CINEMA GRATUIT

- bij een jongerencentrum of poppodium waar je vrijwillerswerk kunt doen.

- op een club of sportschool. Mijn sportschool biedt fitnesslessen voor tieners aan bijvoorbeeld. Lekker over 1Direction kletsen als je staat te zweten op de crosstrainer.

En verder: veel mensen zijn depri op hun 16e en het goede nieuws is: je groeit er uit. Je ontwikkelt je en je leert problemen het hoofd te bieden. Je hebt echt ALLE reden om je k u t te voelen maar je gaat niet 6 weken zitten sippen op je kamer. Hell to the no.

Het is de waarheid

MarcoBorsato

Berichten: 31628
Geregistreerd: 05-02-08
Woonplaats: Blaricum

Re: 16 jaar en nooit kinderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-07-18 04:34

Ik zie trouwens dat je Lush fan bent. Trommel wat andere pubers op via de Lush fan facebookgroepen en ga lekker het personeel van de Kalver lastigvallen. Laat je lekker verwennen met handmassages en je haar wassen tot je volledig beroerd de winkel uit zwalkt.

Het is de waarheid

linnie050

Berichten: 9502
Geregistreerd: 20-04-11
Woonplaats: Gelderland de veluwe

Re: 16 jaar en nooit kinderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-07-18 06:34

Hele dikke knuffel!

Krijg je ook psychologische hulp?
Misschien is dat naast de bovenstaande tips ook nog wat.

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 16-07-18 08:51

lieveli schreef:
Snowie17 schreef:
ik heb nu vakantie en ik merk dat ik even zwaar instort. het is ook zo dat mijn situatie nu niet ideaal is, ik heb geen vrienden en dat maakt dit wel lastig. ik ben al heel onzeker over mijzelf en dat ik geen kinderen kan krijgen, maar het maakt het er niet makkelijker op als je niemand hebt waarmee je even snel naar de stad kan of uren lang kan kletsen. ik ben gewoon echt even heel depri.


Hey vrouwtje, het is ook niet makkelijk. 16 is een rotleeftijd en het wordt niet beter als je eenzaam bent.

Je hoeft niet onzeker te zijn dat je geen kinderen kunt krijgen. Het is superverdrietig maar niet raar of genant. Het maakt jou niet minder vrouwelijk. En je bent nu 16, kinderen krijgen is nog niet aan de orde. Wie weet wat de medische wereld straks voor jou kan betekenen en welke opties er zijn. Parkeer dit probleem voor nu. Wees er verdrietig over als je dat zo voelt maar laat het niet je leven beheersen.

Nu je vriendenprobleem. Vrienden maken kan lastig zijn maar het is niet onmogelijk. Nieuwe mensen kun je ontmoeten:

- op bokt. Open een topic, wie gaat er mee stadten. Weet je hoeveel meiden er van jou leeftijd hier zitten die ook een vriendin zoeken? VEEEEEL.

- bij een bijbaantje. Ga werken bij de supermarkt of in de bioscoop GRATIS FILMS. OUI OUI CINEMA GRATUIT

- bij een jongerencentrum of poppodium waar je vrijwillerswerk kunt doen.

- op een club of sportschool. Mijn sportschool biedt fitnesslessen voor tieners aan bijvoorbeeld. Lekker over 1Direction kletsen als je staat te zweten op de crosstrainer.

En verder: veel mensen zijn depri op hun 16e en het goede nieuws is: je groeit er uit. Je ontwikkelt je en je leert problemen het hoofd te bieden. Je hebt echt ALLE reden om je k u t te voelen maar je gaat niet 6 weken zitten sippen op je kamer. Hell to the no.

Wat een lief bericht en hele lieve tips, dank je :o
linnie050 schreef:
Hele dikke knuffel!

Krijg je ook psychologische hulp?
Misschien is dat naast de bovenstaande tips ook nog wat.

Ja ik zit bij een psycholoog, zij had me wel ook aangeraden om even een weekje rust te nemen zodat ik even in kon storten.

verootjoo

Berichten: 26924
Geregistreerd: 19-10-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 16-07-18 09:07

Marjoow schreef:
Ik vind het eigenlijk best wel jammer om te lezen dat jij het zo bij de vrouw vindt horen om zelf kinderen te krijgen. Alsof het je enige doel als vrouw is.

Dat is namelijk absoluut niet zo. Zoals hierboven al genoemd is, kun je ook zonder kinderen zeer gelukkig worden. Kinderen krijgen was misschien vroeger je "plicht" als vrouw maar de maatschappij veranderd en het wordt steeds normaler om kindvrij te blijven.

Probeer het voor nu een plekje te geven. Ik weet zeker dat als jij een leuke vriend tegenkomt en jullie willen allebei voor een kindje gaan, dat het je lukt. Ofwel geadopteerd of op een andere manier. Maar weet ook dat het echt geen schande is om niet voor kinderen te kiezen.

Sterkte :(:)


Dat is waarschijnlijk het probleem niet, dat er een keuze is en dat je er ook voor kan kiezen geen kinderen te krijgen.
Alleen TS kan die keuze niet maken, die is al voor haar gemaakt en dat lijkt me juist enorm pijnlijk.
En natuurlijk zijn er ook andere manieren om voor een kindje te mogen zorgen, maar (kans op) verminderde of onvruchtbaarheid is gewoon heel erg verdrietig en klote. Ook al heb je nu nog geen flauw idee of je wel of geen kinderwens hebt.

TS; veel succes, ik hoop dat je wat vriendinnen kan vinden met de bovenstaande tips. En idd, verdrietig zijn mag en moet, maar laat je niet meesleuren de zwarte diepte in. Uiteindelijk kom je het zeker weer te boven :)

[o]

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 16-07-18 09:20

verootjoo schreef:
Marjoow schreef:
Ik vind het eigenlijk best wel jammer om te lezen dat jij het zo bij de vrouw vindt horen om zelf kinderen te krijgen. Alsof het je enige doel als vrouw is.

Dat is namelijk absoluut niet zo. Zoals hierboven al genoemd is, kun je ook zonder kinderen zeer gelukkig worden. Kinderen krijgen was misschien vroeger je "plicht" als vrouw maar de maatschappij veranderd en het wordt steeds normaler om kindvrij te blijven.

Probeer het voor nu een plekje te geven. Ik weet zeker dat als jij een leuke vriend tegenkomt en jullie willen allebei voor een kindje gaan, dat het je lukt. Ofwel geadopteerd of op een andere manier. Maar weet ook dat het echt geen schande is om niet voor kinderen te kiezen.

Sterkte :(:)


Dat is waarschijnlijk het probleem niet, dat er een keuze is en dat je er ook voor kan kiezen geen kinderen te krijgen.
Alleen TS kan die keuze niet maken, die is al voor haar gemaakt en dat lijkt me juist enorm pijnlijk.
En natuurlijk zijn er ook andere manieren om voor een kindje te mogen zorgen, maar (kans op) verminderde of onvruchtbaarheid is gewoon heel erg verdrietig en klote. Ook al heb je nu nog geen flauw idee of je wel of geen kinderwens hebt.

TS; veel succes, ik hoop dat je wat vriendinnen kan vinden met de bovenstaande tips. En idd, verdrietig zijn mag en moet, maar laat je niet meesleuren de zwarte diepte in. Uiteindelijk kom je het zeker weer te boven :)

Ja klopt, ik heb altijd een grote kinderwens gehad en dit nieuws heeft me wel even flink de diepte in gejaagd. Dankje voor de lieve reacties :o <3

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 01-09-18 20:45

het is nu ongeveer 4 maanden na het nieuws, en ik zit echt zwaar in de put, ik heb verschillende dingen gevonden waardoor ik bijv. rustig in slaap kan komen als ik muziek luister, of als mijn moeder me brengt naar de manege in 15 min in plaats van 45 min fietsen. ik heb het gevoel dat ik nog maar 1% van alles wat ik te horen heb gekregen nauwelijks heb verwerkt, dat kwam omdat ik eerst mijn verdriet weg stopte, en nu voel ik me hartstikke onzeker over alles, mijn uiterlijk en innerlijk en alles wat ik doe, ik zie gewoon nog eigenlijk geen verschil met mijn lichaam en ik loop in alles achter als in vrienden/vriendje etc. nu struggle ik daar eigenlijk de hele tijd mee en heb ik gewoon het gevoel alsof iedereen mij oordeelt en mij gek aankijkt nu weet ik dat dat zich ook in mijn hoofd afspeelt. ik ben net een week op ponykamp geweest en dit was gewoon echt heel zwaar, want ik ben 16 en zo voel ik me ook maar iedere keer wanneer ik dat zeg of als mensen dat vragen reageren ze van : 'oh... ben jij nog maar zestien'. dus eigenlijk ben/was ik nog bevriend met een meisje van de manege die ook mee ging, maar die is 13, en dat was veilig maar er gingen ook meiden mee van 16 en daardoor was het zo zwaar omdat ik zo onzeker ben. dus ik zat echt in een rollercoaster deze week, gelukkig van ik wel snow, dus bij hem kom ik af en toe weg kruipen als ik het moeilijk had. ondertussen probeerde ik wel aansluiting te zoeken met die meiden van 16 uiteindelijk is dat wel een beetje gelukt. alleen had ik afgesproken met mijn buurvrouw dat ik daar in de bediening zou gaan, maar eigenlijk was ik daar dus gewoon te moe voor, fysiek zou ik het wel kunnen doen maar mentaal was ik echt op. dus eigenlijk ging mijn vader meteen zeggen dat hij teleurgesteld in mij was als ik niet zou gaan, omdat hij het niet oke vond als ik in bad ging zitten met een serie aan terwijl ik dan beter kan slapen. maar dat vind ik nog steeds niet eerlijk want ik was gewoon helemaal op. maar ik het wel weer doen omdat ik niemand wou teleurstellen en ik gisteravond doodmoe thuiskomen en gaan slapen, van ochtend had ik me verslapen voor paardrijden wat echt nog nooit is voorgekomen, dus je kon wel zeggen dat ik moe was. nu wou mijn moeder me niet brengen omdat ik weer was aangekomen door ponykamp van wegen het vele eten daar en ik ben een emotionele eter dus ik ben ook de afgelopen tijd wat aangekomen maar dat gaat mij nu even niks aan want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. dus wou mijn moeder me niet brengen omdat beweging goed voor me is. dat gaat ze ook nog moeilijk doen over dat ik heel zachtjes muziek luister om in slaap te komen. dus ik ben echt even heel boos en verdrietig en heb niet het idee dat ze me begrijpen. en ik ben al zenuwachtig voor school en het werken en daar hoor ik gewoon helemaal niks over. dus ik ik zit nu even zwaar en diep in de put...

Kairos
Berichten: 1113
Geregistreerd: 07-08-17
Woonplaats: Achter een laptop

Link naar dit bericht Geplaatst: 01-09-18 20:55

Snowie17 schreef:
het is nu ongeveer 4 maanden na het nieuws, en ik zit echt zwaar in de put, ik heb verschillende dingen gevonden waardoor ik bijv. rustig in slaap kan komen als ik muziek luister, of als mijn moeder me brengt naar de manege in 15 min in plaats van 45 min fietsen. ik heb het gevoel dat ik nog maar 1% van alles wat ik te horen heb gekregen nauwelijks heb verwerkt, dat kwam omdat ik eerst mijn verdriet weg stopte, en nu voel ik me hartstikke onzeker over alles, mijn uiterlijk en innerlijk en alles wat ik doe, ik zie gewoon nog eigenlijk geen verschil met mijn lichaam en ik loop in alles achter als in vrienden/vriendje etc. nu struggle ik daar eigenlijk de hele tijd mee en heb ik gewoon het gevoel alsof iedereen mij oordeelt en mij gek aankijkt nu weet ik dat dat zich ook in mijn hoofd afspeelt. ik ben net een week op ponykamp geweest en dit was gewoon echt heel zwaar, want ik ben 16 en zo voel ik me ook maar iedere keer wanneer ik dat zeg of als mensen dat vragen reageren ze van : 'oh... ben jij nog maar zestien'. dus eigenlijk ben/was ik nog bevriend met een meisje van de manege die ook mee ging, maar die is 13, en dat was veilig maar er gingen ook meiden mee van 16 en daardoor was het zo zwaar omdat ik zo onzeker ben. dus ik zat echt in een rollercoaster deze week, gelukkig van ik wel snow, dus bij hem kom ik af en toe weg kruipen als ik het moeilijk had. ondertussen probeerde ik wel aansluiting te zoeken met die meiden van 16 uiteindelijk is dat wel een beetje gelukt. alleen had ik afgesproken met mijn buurvrouw dat ik daar in de bediening zou gaan, maar eigenlijk was ik daar dus gewoon te moe voor, fysiek zou ik het wel kunnen doen maar mentaal was ik echt op. dus eigenlijk ging mijn vader meteen zeggen dat hij teleurgesteld in mij was als ik niet zou gaan, omdat hij het niet oke vond als ik in bad ging zitten met een serie aan terwijl ik dan beter kan slapen. maar dat vind ik nog steeds niet eerlijk want ik was gewoon helemaal op. maar ik het wel weer doen omdat ik niemand wou teleurstellen en ik gisteravond doodmoe thuiskomen en gaan slapen, van ochtend had ik me verslapen voor paardrijden wat echt nog nooit is voorgekomen, dus je kon wel zeggen dat ik moe was. nu wou mijn moeder me niet brengen omdat ik weer was aangekomen door ponykamp van wegen het vele eten daar en ik ben een emotionele eter dus ik ben ook de afgelopen tijd wat aangekomen maar dat gaat mij nu even niks aan want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. dus wou mijn moeder me niet brengen omdat beweging goed voor me is. dat gaat ze ook nog moeilijk doen over dat ik heel zachtjes muziek luister om in slaap te komen. dus ik ben echt even heel boos en verdrietig en heb niet het idee dat ze me begrijpen. en ik ben al zenuwachtig voor school en het werken en daar hoor ik gewoon helemaal niks over. dus ik ik zit nu even zwaar en diep in de put...


Ik weet hoe je je voelt, met dat niet begrepen deel. :(:) Is het geen idee om soms wat af te spreken met lesgenootjes? Zij het samen leren en daarna gezellig samen wat rondhangen op stal bijvoorbeeld. Verder echt erover blijven praten! Zij het met een bokker, zij het met een vertrouwenspersoon (gezien je je door je ouders niet begrepen voelt, maar anders een ander familielid?)

~ The comeback is always stronger than the setback ~

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 01-09-18 21:06

Kairos schreef:
Snowie17 schreef:
het is nu ongeveer 4 maanden na het nieuws, en ik zit echt zwaar in de put, ik heb verschillende dingen gevonden waardoor ik bijv. rustig in slaap kan komen als ik muziek luister, of als mijn moeder me brengt naar de manege in 15 min in plaats van 45 min fietsen. ik heb het gevoel dat ik nog maar 1% van alles wat ik te horen heb gekregen nauwelijks heb verwerkt, dat kwam omdat ik eerst mijn verdriet weg stopte, en nu voel ik me hartstikke onzeker over alles, mijn uiterlijk en innerlijk en alles wat ik doe, ik zie gewoon nog eigenlijk geen verschil met mijn lichaam en ik loop in alles achter als in vrienden/vriendje etc. nu struggle ik daar eigenlijk de hele tijd mee en heb ik gewoon het gevoel alsof iedereen mij oordeelt en mij gek aankijkt nu weet ik dat dat zich ook in mijn hoofd afspeelt. ik ben net een week op ponykamp geweest en dit was gewoon echt heel zwaar, want ik ben 16 en zo voel ik me ook maar iedere keer wanneer ik dat zeg of als mensen dat vragen reageren ze van : 'oh... ben jij nog maar zestien'. dus eigenlijk ben/was ik nog bevriend met een meisje van de manege die ook mee ging, maar die is 13, en dat was veilig maar er gingen ook meiden mee van 16 en daardoor was het zo zwaar omdat ik zo onzeker ben. dus ik zat echt in een rollercoaster deze week, gelukkig van ik wel snow, dus bij hem kom ik af en toe weg kruipen als ik het moeilijk had. ondertussen probeerde ik wel aansluiting te zoeken met die meiden van 16 uiteindelijk is dat wel een beetje gelukt. alleen had ik afgesproken met mijn buurvrouw dat ik daar in de bediening zou gaan, maar eigenlijk was ik daar dus gewoon te moe voor, fysiek zou ik het wel kunnen doen maar mentaal was ik echt op. dus eigenlijk ging mijn vader meteen zeggen dat hij teleurgesteld in mij was als ik niet zou gaan, omdat hij het niet oke vond als ik in bad ging zitten met een serie aan terwijl ik dan beter kan slapen. maar dat vind ik nog steeds niet eerlijk want ik was gewoon helemaal op. maar ik het wel weer doen omdat ik niemand wou teleurstellen en ik gisteravond doodmoe thuiskomen en gaan slapen, van ochtend had ik me verslapen voor paardrijden wat echt nog nooit is voorgekomen, dus je kon wel zeggen dat ik moe was. nu wou mijn moeder me niet brengen omdat ik weer was aangekomen door ponykamp van wegen het vele eten daar en ik ben een emotionele eter dus ik ben ook de afgelopen tijd wat aangekomen maar dat gaat mij nu even niks aan want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. dus wou mijn moeder me niet brengen omdat beweging goed voor me is. dat gaat ze ook nog moeilijk doen over dat ik heel zachtjes muziek luister om in slaap te komen. dus ik ben echt even heel boos en verdrietig en heb niet het idee dat ze me begrijpen. en ik ben al zenuwachtig voor school en het werken en daar hoor ik gewoon helemaal niks over. dus ik ik zit nu even zwaar en diep in de put...


Ik weet hoe je je voelt, met dat niet begrepen deel. :(:) Is het geen idee om soms wat af te spreken met lesgenootjes? Zij het samen leren en daarna gezellig samen wat rondhangen op stal bijvoorbeeld. Verder echt erover blijven praten! Zij het met een bokker, zij het met een vertrouwenspersoon (gezien je je door je ouders niet begrepen voelt, maar anders een ander familielid?)

thanks voor je reactie, ik zal er idd over praten met mijn psycholoog en kijken of ik het dan wat beter duidelijk kan maken.

Speirs

Berichten: 1098
Geregistreerd: 20-07-14

Link naar dit bericht Geplaatst: 01-09-18 21:15

Gewoon even :(:) voor jou.
Ik vind het heel knap van hè dat je het van je af schrijft, hopelijk brengt dat wat rust voor je.

[o*]
Poging 2: [o]

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 01-09-18 21:18

Speirs schreef:
Gewoon even :(:) voor jou.
Ik vind het heel knap van hè dat je het van je af schrijft, hopelijk brengt dat wat rust voor je.

ja dat hielp sowieso al, alsof ik het even kwijt was.

Hutcherson
Berichten: 3767
Geregistreerd: 21-07-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 01-09-18 21:25

Niet handig van je moeder om je onzekerheid te voeden door je niet naar de manege te willen brengen omdat beweging goed voor je is.
Beweging vermindert stress, dat is zo maar tijdens het rijden beweeg je al voldoende. Ik snap dat je geen energie hebt om ook nog even anderhalf uur te fietsen. Dat is je chronische vermoeidheid. Ik denk dat je moeder ook nog een flinke slag te slaan heeft in begrip voor jouw situatie.

Second star to the right, straight on till morning.

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 01-09-18 21:38

RoyceMack schreef:
Niet handig van je moeder om je onzekerheid te voeden door je niet naar de manege te willen brengen omdat beweging goed voor je is.
Beweging vermindert stress, dat is zo maar tijdens het rijden beweeg je al voldoende. Ik snap dat je geen energie hebt om ook nog even anderhalf uur te fietsen. Dat is je chronische vermoeidheid. Ik denk dat je moeder ook nog een flinke slag te slaan heeft in begrip voor jouw situatie.

ik heb de afgelopen tijd ook veel ruzie gehad met haar, alleen heb ik niet het gevoel dat het helpt, ja het helpt met mijn boosheid eruit gooien :+ maar het is niet echt sfeer bevorderend thuis. daar erger ik me wel aan, alsof ze niet wilt zien hoe ik me eigenlijk voel.

secricible
Berichten: 17807
Geregistreerd: 07-07-04
Woonplaats: Maasbommel

Link naar dit bericht Geplaatst: 20-09-18 21:29

Hey TS. Ik was erg benieuwd hoe het ondertussen met je is.

Kom maar op met die kerstmuts op mijn hoofd!

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 20-09-18 21:58

secricible schreef:
Hey TS. Ik was erg benieuwd hoe het ondertussen met je is.

Het gaat ietsje beter, nogsteeds vaak heel moe en moeite om te gaan sporten.
Verder heel onzeker en anxiety achtig, ik kan me niet meer concentreren op bepaalde gesprekken met mensen omdat ik niet meer weet wat ik dan moet zeggen.
School is nu begonnen en dat gaat eigenlijk wel heel goed met het leer gedeelte. Het sociale gedeelte dus erg lastig.
Gewoon niet tevreden als ik in de spiegel kijk en als ik bijv goede dingen aan mezelf moet noemen.
Tussen mij en mijn moeder is het een stuk beter, ik werd snel boos en geïrriteerd, nu is dat minder maar ik voel me wel nog steeds snel verdrietig en dan heb ik de behoefte om mezelf op te sluiten in mijn kamer.
Ik heb nu een baantje maar ik weet niet of ik dat wel aan kan nu...
Verder wel met alles bezig met mijn psycholoog.

A3a1
Berichten: 2761
Geregistreerd: 07-04-16
Woonplaats: Sleewijk

Link naar dit bericht Geplaatst: 20-09-18 22:07

Snowie17 schreef:
Hoi bokkers,
Ik ben M. en ik ben 16 jaar, ik deel mijn verhaal om lotgenoten te laten weten dat ze niet alleen zijn. Ik ben geboren met een slokdarmafsluiting, hieraan ben ik geopereerd en werkt het gewoon zoals bij iedereen. Voor een controle zijn we ongeveer een maand geleden naar het ziekenhuis gegaan, ook omdat de puberteit gestagneerd is wilden we daar ook meer informatie over, ik heb die dag veel gepraat en bloed laten prikken. 19 April werden we gebeld met het nieuws dat mijn eierstokken niet werken en dat ze geen eicellen bevatten, dit beteken dus voor mij dat ik nooit kinderen zal krijgen. Het was echt heel lastig om te bevatten, die vrijdag ben ik thuis gebleven maar, ik moest van mijn moeder wel gewoon naar school, voor 2 dagen heb ik dat volgehouden en daarna stortte ik helemaal in, ik kon niet meer stoppen met huilen en ik was boos op mijn moeder (ze is de beste hoor!) dat ik toch van haar moest, toen mocht in ook thuis blijven. Tijdens de vakantie heb ik niet veel gedaan en zit ik heel erg in een bubbel, ik denk heel negatief over mezelf en als ik in de spiegel kijk ben ik ook niet meer gelukkig. Omdat mijn pubertijd is gestagneerd heb ik eigenlijk nog het lichaam van een 12/13 jarige, hiervoor ben ik nu hormonen aan het slikken maar ik ben hier gewoon super onzeker over.

ik vind wel het heel spannend om dit bericht te posten.


Lieve schat,
Wat een ongelofelijk rotbericht!
Ik wilde dat ik iets kon zeggen om je op te peppen maar ik zou niet weten wat.
Praat met mensen, vraag of ze gewoon naar je willen luisteren....en dat ze je een schop onder je kont mogen geven, als je over een half jaar nog steeds jammert.
Veel sterkte en misschien is het een troost, iedereen heeft momenten dat zijn lijf hem ijskoud verraad. Je wordt er geen beter of slechter mens van hoogstens meer mens.
Een dikke knuffel!
En alleen je moed hier dit neer te schrijven geeft aan dat je 3dubbeldwars de moeite waard bent!

Vuurwerk helemaal zat?
Teken de petitie,!!!!
https://petities.nl/petitions/vuurwerkv ... htqSlfkUUw

germie

Berichten: 17404
Geregistreerd: 02-04-02

Re: 16 jaar en nooit kinderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-09-18 06:05

Het is niet dat het niet kan. Het is dat je de keuze niet hebt. En zeker voelt het oneerlijk dat er dan mensen zijn die geen kinderen willen en daardoor een zwangerschap afbreken. Dat voelt overigens net zo oneerlijk als je ongewenst toch zwanger wordt ( zeker als er sprake is van ongewenst sex).
En dat is het voor de ts.

Maar het betekent niet dat je bij de pakken neer moet gaan zitten. Adoptie, draagmoeder, pleegkinderen, als je wilt komen er kinderen.

Ga nu vooral genieten. Een kind is ook een ballast, janken, vieze luiers, vrijheden kwijt zijn en vooral erg duur. Probeer er zo naar te kijken. Je bent nog jong, ga nu genieten, reizen, enz. Alles wat met een koter niet zomaar meer kan. En wie weet zwakt de kinderwens af.

Nobody is perfect, I am nobody. Er is maar 1 waarheid en dat is de mijne. Only believe in your own truth. I am always right. There is no redundancy for stupidity.

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Re: 16 jaar en nooit kinderen

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 21-09-18 12:33

Hartstikke bedankt voor de lieve reacties

Pindakaa7
Berichten: 502
Geregistreerd: 28-07-16
Woonplaats: Ja

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-09-18 12:45

Hoi Ts, ik lees je topic en ik zou je graag willen helpen. Wat een vervelende situatie! Ik las dat je je soms eenzaam voelt wat ik me goed kan voorstellen. Mocht je er behoefte aan hebben, je mag me altijd een pb sturen als je iets kwijt wilt, of gewoon even wilt kletsen/chatten.
Ik wil je in ieder geval heel veel succes wensen en ik hoop dat je kan genieten van leuke dingen!

~four feet move our soul~

Snowie17

Berichten: 147
Geregistreerd: 09-05-18
Woonplaats: Flevoland

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 09-10-18 22:36

Nou weer even een update, het ging drie weken eigenlijk heel erg goed! Ik heb een enorme crush gekregen op een jongen van mijn bio en ak les. Eigenlijk wou ik me meteen van mijn beste kant laten zien en alleen maar blij zijn, dit heeft twee weken non stop positieve energie gegeven. Nadat er na twee weken elkaar aankijken en heel kort chat contact hebben gehad nog steeds geen enkel woord is gewisseld. Daarna ben ik eigenlijk weer terug gegaan naar onzeker.


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Bingelding, Dizzy505, Domi_94, dressagelady, FatCat, Iris_Casper, Seventeen, xLeoniee, xPabloBokt en 127 bezoekers