Heelt de tijd alle wonden?

Moderators: Lous, RianneH, Neonlight, Nadia, balance

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
xyzutu2

Berichten: 9065
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-02-19 13:43

Ik ben de afgelopen tien maanden twee dierbaren en twee dieren verloren en iets erg heftigs meegemaakt op persoonlijk vlak, en ik herken dat van die herstelcapaciteit denk ik ook wel. Mijn paard was nummer 2 in dat rijtje, maar het verlies van hem was zo groot dat de rest van de verliezen eigenlijk nauwelijks meer tot me doordrongen. Ik was al vier jaar aan het worstelen om hem lichamelijk te verlossen van al zijn klachten en elk jaar dat we verder kwamen werd duidelijk dat hij minder oud ging worden, maar toen hij deze herfst zo slecht werd dat er geen enkele andere keuze meer was dan inslapen toen was het alsof mijn ziel uit mijn lichaam werd gerukt. Ik heb geen moment getwijfeld, toen ik hoorde dat hij al pijn leed was hij binnen een week ingeslapen, maar hij was mijn hele leven geworden, niet alleen vanwege zijn magnifieke karakter maar ook door de gigantische hoeveelheid tijd en zorg die ik elke dag in hem moest investeren om hem overeind te houden. Dus toen hij wegviel had ik niet alleen een gat in mijn hart maar ook in mijn tijd. Ik heb in de drie maanden daarna ontzettend veel gehuild, maar ook echt allemaal om hem terwijl in die maanden nog een geliefd huisdier en een familielid overleden. Maar alle verdriet stopte bij Rio.
'Gelukkig' overleed hij aan het einde van het jaar, en dan heb je altijd de Een jaar in the picture topics, die ik bijna elk jaar voor hem aanmaakte omdat we ook een volgtopic hadden. En gelukkig bleven er mensen in Rio's eigen topic vragen hoe het nu ging en of we al verder waren met onze training (nee, het paard was dood...) waardoor ik uiteindelijk toch maar dat eindejaarstopic heb aangemaakt en daarvoor alle foto's bij elkaar heb gezocht. Dat was weer een groot tranendal, maar het hielp zo enorm om zijn laatste jaar op papier te zetten, alles waar ik toen al over twijfelde maar ook alles waar ik weer blij me was, dingen waar ik achteraf gezien gelijk in had gehad en dingen die ik fout had gehad. Het was echt een gigantische opluchting toen het eindelijk op papier en met alle foto's op Bokt stond, alsof ik het op die manier eindelijk een plekje kon geven. Het verhaal was af, in plaats van dat er alleen maar een losse kluwen heftige emoties zat op de plek waar Rio ooit in mij had rondgelopen.

Maar ik mis hem natuurlijk nog steeds, ik denk veel aan hem en praat ook nog regelmatig tegen hem als ik aan hem denk en huil ook nog bijna dagelijks om hem, maar dat is dan even een paar minuten in plaats van een paar uur, en dat is niet meer omdat ik helemaal kapot ga maar gewoon omdat ik hem mis, omdat hij zo leuk was en omdat ik hem zoveel meer had gegund. Ik train nu paarden van anderen en dat is een leuke afleiding, maar tegelijkertijd is het ook weer een bevestiging van hoe uniek en geweldig hij was, dus of er ooit nog een eigen paard komt weet ik niet meer.

Ik weet wel dat dat eindejaarstopic wat voor Rio zijn eindelevenstopic was op Bokt mij enorm geholpen heeft om alle emoties een beetje te ontwarren. In het begin voelt het namelijk gewoon als een gigantische bonk emotie waar je niet naar wilt kijken, maar door het op te schrijven besefte ik dat het heel veel verschillende emoties voelde; blijdschap dat ik hem kon laten gaan voordat hij echt kapot ging aan de pijn, verdriet dat hij al pijn had gehad, verdriet dat we niet meer voor hem hadden kunnen doen, boosheid op het universum, op zijn vorige eigenaren, op de hele raspaardenfokkerij met alle genetische ellende, machteloosheid, opluchting dat hij op de allermooiste manier denkbaar is ingeslapen, dat zijn dood echt was hoe hij geleefd heeft, trots dat ik zo'n geweldig paard had gehad en hem geholpen had om zijn allergeweldigste zelf te zijn, booshein op mezelf dat ik niet eerder had gezien dat hij al minder werd, opluchting omdat er nu zo'n enorme last aan mantelzorg van me afviel, boosheid omdat ik daar opgelucht over was, ;) en ga zo maar door. Maar door al die dingen uit elkaar te rafelen werden de kleine stukjes verschillende emotie beter behapbaar. Ik ben nog steeds verdrietig, boos, opgelucht, teleurgesteld, trots, verliefd en wat dan ook als ik aan hem denk, maar het zijn nu gewoon allemaal stukjes van mij, in plaats van één groot monster dat mij dreigt op te slokken als ik er maar even aan denk.

xyzutu2

Berichten: 9065
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Heelt de tijd alle wonden?

Link naar dit bericht Geplaatst: 12-02-19 14:02

Wat mij ook heel erg geholpen heeft is dat ik nog steeds op dezelfde stal rondloop als waar mijn paard gestaan heeft, nu dan om andere paarden te doen. Maar iedereen daar kende Rio en dus kan ik altijd over hem praten met mensen die hem ook gekend hebben, want in hun hoofden leeft hij ook nog steeds voort. Als ik na zijn dood daar ook meteen weg had gemoeten dan was het denk ik wel ontzettend eenzaam geweest dat hij alleen nog maar in mijn hoofd bestond.

xyzutu2

Berichten: 9065
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Heelt de tijd alle wonden?

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-02-19 13:40

Ik snap de opmerking wel. Zoals de TS het in haar openingspost beschrijft lijkt ze met haar kat het hele rouwproces doorlopen te hebben waardoor ze nu als ze aan hem terugdenkt de positieve dingen naast het verdriet ziet, terwijl ze niet eens aan haar paard durft te denken omdat ze dan bang is in te storten.
Dat klinkt alsof ze vastzit in de rouw. Bij mensen die rouwen wordt over het algemeen aangeraden om echt iets met het verlies te doen om er doorheen te werken: foto's te ordenen, de overledene te schilderen, met zijn/haar bezittingen aan de slag gaan, erover schrijven enzovoorts. Op die manier leer je om naast dat enorm brok ellende en verdriet ook weer de positieve kanten van het leven van de overledene te herinneren en te beseffen dat jouw emoties niet een groot blok zijn, maar allemaal nuances, die als je ze afzonderlijk kunt zien (verdriet, vreugde, spijt, schuldgevoel, boosheid, onbegrip, opluchting en ga zo maar door) jou ook niet meer helemaal omver gooien zodra je ook maar in de buurt bent. Je hoeft je dan ook niet meer af te leiden als je per ongeluk aan je paard denkt, want je herinnert je ineens die geweldig mooie buitenrit, dan voel je de onmacht van dat je niets meer voor hem kon doen, dan huil je daar even om en dat lost die emoties weer op. Dat is 'rouw in beweging', je werkt als vanzelf door alle emoties heen - wel maanden- en jarenlang, maar het ontwikkelt zich.

Maar het na maanden/jaren nog steeds moeten vermijden van alle herinneringen aan een dier/mens omdat je anders bang bent om in te storten, of je meteen te moeten afleiden als je eraan denkt omdat je anders de controle over jezelf verliest is vaak wel een teken van vastzittende rouw, en dat is heel zwaar.

xyzutu2

Berichten: 9065
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Re: Heelt de tijd alle wonden?

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-02-19 15:50

@RedPassion: ik zie ook geen verschil tussen rouwen om een mens of een dier, dat ben ik met je eens. Ik vind het bij dieren zelfs nog heftiger omdat ze zo volledig afhankelijk van je zijn en zelf niet kunnen praten, waardoor jij een leven lang hun mantelzorger en tolk bent geweest.


xyzutu2

Berichten: 9065
Geregistreerd: 18-07-01
Woonplaats: 1 meter boven zeeniveau

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-02-19 20:28

Maartje1990 schreef:
Ik zie daar dus wel een verschil in. Uiteraard afhankelijk wie t is. Als Mn hond dood gaat. Of de vader van de buren is dat wat anders. Maaf mijn hond/paard/kat/rat of whatever of mijn moeder/vader/broer/vrouw/kind etc. .... ja ik weet wel waar ik meer verdriet om heb hoor := en ik vind het zéér bijzonder als mensen dieren en dierbaren mensen gelijk hebben.


Dan ben ik zéér bijzonder. :+
Gelukkig zijn er dan volgens jouw definitie dus een heleboel mensen zeer bijzonder, en beseffen de meesten daarvan ook heel goed dat iedereen eigenlijk zijn relaties op zijn eigen, bijzondere manier invult (zelfs de mensen die zichzelf al normaal zien ;)).
Ik vind het juist bijzonder als mensen voor anderen menen te kunnen bepalen dat een overleden mens erger is dan een overleden paard, dat een overleden kat erger is dan een overleden vis of dat een overleden vader erger is dan een overleden oma. Dan heb je zo'n simpel wereldbeeld, alsof alle relaties hetzelfde zijn, en alsof iedereen dezelfde hierarchie in dierbaarheid heeft ('een dode zus is erger dan een dode vriendin, en een dode tante is erger dan een dode hond). Of je hebt gewoon enorm veel geluk dat je leven precies in de hokjes past die je daarvoor klaar had gezet. Ik zou dat alleen niet op anderen gaan rondprojecteren, want dat vind ik dan weer zéér bijzonder, en eigenlijk ook behoorlijk kwetsend voor iedereen die anders en ook gewoon zichzelf is.

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 bezoekers