Mijn oneindige zoektocht naar validatie

Moderators: Hanmar, Princesj, Mondy, Mjetterd, Nala, ynskek, Polly, Ladybird

 
 
AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Mijn oneindige zoektocht naar validatie

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-19 20:50

Hi bokkers, ik ben hier niet perse voor advies(al zou het fijn zijn) maar meer om het gewoon even van me af te schrijven. Omdat ik er al enige tijd heel erg mee zit.

Ik ben al een aantal jaren erg ongelukkig, tot op het punt dat ik mijn leven wou beëindigen omdat ik het gevoel had dat mijn bestaan er niet toe deed. Nu is het gelukkig niet meer zo erg als toen maar de gedachtes dwalen nogsteeds door mijn hoofd heen. Er zijn heel veel redenen die hiervoor zorgen maar ik denk dat de grootste toch wel mijn constant zoektocht naar validatie is, beide van mijn ouders zijn narcistisch de een wat erger dan de ander en iets verteld mij dat mijn zoektocht naar validatie hier vandaan komt.
Ik heb altijd het gevoel dat ik niet genoeg ben voor mensen en dat iedereen me wil verlaten maar wanneer mensen mij proberen te bewijzen dat dit niet zo is dan geloof ik het gewoon weg niet, of ik weet het wel maar diep vanbinnen schreeuwt er iets dat niemand mij de waarheid verteld en dat iedereen mij gewoon in de maling neemt. Dit vind ik erg moeilijk aangezien ik nooit weet of ik iets goed doe of goed genoeg ben maar wanneer mensen mij vertellen dat het goed is dan vertrouw ik ze niet dus het is altijd een strijd in mijn hoofd.
Ik heb nooit het gevoel gehad dat alles wat ik voelde erg genoeg was om echt een (angst) stoornis te noemen maar heel vaak wil ik dat het wel zo is zodat ik tenminste weet waarom ik altijd zo'n last heb van al deze gedachtes.
Wanneer ik negatieve emoties voel zoals angst, verdrietigheid, boosheid, stress, frustratie noem maar op, krop ik dit zo erg op dat mijn maag het vaak begeeft, zo zit ik dan ook heel vaak thuis met een samentrekkende maag en een enorme misselijkheid.
Ik ben ook op het punt gekomen dat ik bang ben dat ik mijn relatie met mijn vriend verpest door al de problemen die ik met me mee draag. Ik ben zo enorm onzeker over mezelf dat ik er gewoon "toxic" van word. Ik ben jaloers, ik ben elke dag bang dat hij me ook gaat achter laten voor iemand anders en nog veel meer gedachtes en dingen die ik doe waar ik niet comfortabel mee ben om te vertellen omdat ik me er gewoonweg dood voor schaam. En ik vind niet dat hij dit alles verdiend en ben verbaasd dat hij het zo lang met me heeft volgehouden.
Ik ben gewoon elke dag bang ene dag wat minder dan de andere maar elke avond huil ik mezelf wel in slaap omdat ik gewoon het gevoel heb dat ik het niet meer aan kan.

Het grootste probleem waar ik momenteel tegen aanloop om gelukkig te zijn is mezelf maar ik weet niet zo goed of dit ooit helemaal gaat veranderen.


Suzanne F.

Berichten: 35668
Geregistreerd: 03-03-01

Re: Mijn oneindige zoektocht naar validatie

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:06

Heb je weleens hulp gehad bij je gevoelens en onzekerheden? Gepraat met een hulpverlener?

"Through dangers untold and hardships unnumbered, I have fought my way here to the castle beyond the Goblin City to take back the child that you have stolen. For my will is as strong as yours, and my kingdom is as great - You have no power over me"


Marie_Anne

Berichten: 3339
Geregistreerd: 31-07-11

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:15

Wat erg dat je je zo voelt :(:)
Ik vroeg me ook af of je nu hulp hebt? Zoniet, dan lijkt me dat de eerste stap.want jezelf elke dag in slaap huilen, dat is wel heel verdrietig. Dan is het echt tijd om met iemand te gaan praten.

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-19 21:17

Ik ben een tijdje in therapie gegaan, een half jaar maar voor mijn gevoel hielp het niet. Therapeut werd toen langdurig ziek waardoor het ophield en heb nooit verder de fut gehad om door te zoeken.
Ook weleens systeemtherapie gevolgd samen met mijn moeder omdat daar een grote oorzaak van mijn onzekerheid ligt maar dat ging niet erg goed, moeder wou therapeut en mij geen gelijk geven, en dat dus niet meer geprobeerd.
Maar de situatie ligt nu ook wat anders dan een jaar geleden dus misschien is het slim om weer hulp te zoeken.

Blussem
Berichten: 1381
Geregistreerd: 11-03-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:21

Zal zeggen leer om niks van ander aan te trekken en kies voor je zelf. Zowat als andere mensen je verlaten. Je hebt ze echt niet nodig om gelukkig te zijn.

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-19 21:25

Blussem schreef:
Zal zeggen leer om niks van ander aan te trekken en kies voor je zelf. Zowat als andere mensen je verlaten. Je hebt ze echt niet nodig om gelukkig te zijn.

Dit probeer ik mezelf vaak ook te vertellen maar dat stemmetje in men achterhoofd zegt van niet. Ik probeer altijd sterk in men schoenen te staan maar als iemand al een beetje zijn of haar stem naar mij verheft begin ik al een paniek aanval te krijgen omdat ik bang ben dat ik alles heb verpest.
Dit zit er al zo lang in dat met mezelf een beetje aanpraten dat het niet zo hoeft gewoon niet lukt.

bigone

Berichten: 26487
Geregistreerd: 03-08-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:28

Wanneer je ouders gediagnosticeerde narcisten zijn dan kun je heel veel proberen maar daar zal je nooit een schouderklopje of waardering van krijgen. Ze willen en kunnen zich niet inleven in hun eigen afwijking en denken dat iedereen verkeerd zit behalve zij. Ik heb ontzettend met je te doen dat je in zo’n gezin bent opgegroeid. Woon je nog thuis? Studeer je ook? Hoe oud ben je?

Marie_Anne

Berichten: 3339
Geregistreerd: 31-07-11

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:33

AylaL schreef:
Ik ben een tijdje in therapie gegaan, een half jaar maar voor mijn gevoel hielp het niet. Therapeut werd toen langdurig ziek waardoor het ophield en heb nooit verder de fut gehad om door te zoeken.
Ook weleens systeemtherapie gevolgd samen met mijn moeder omdat daar een grote oorzaak van mijn onzekerheid ligt maar dat ging niet erg goed, moeder wou therapeut en mij geen gelijk geven, en dat dus niet meer geprobeerd.
Maar de situatie ligt nu ook wat anders dan een jaar geleden dus misschien is het slim om weer hulp te zoeken.

Het is soms even zoeken naar wat werkt voor jou en om een therapeut te vinden bij wie het goed voelt. Misschien even je langs je huisarts en kijken wat die voor ideeën heeft voor een doorverwijzing? Want zo doorgaan is ook niet fijn toch.

belle_boef

Berichten: 8119
Geregistreerd: 13-02-08
Woonplaats: Drenthe

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:34

Maar los van hoe je ouders zijn en dat de kans groot is dat zij hun fouten niet gaan erkennen is het wel verstandig om met je eigen cognities aan de gang te gaan. Die kan je ook aanpakken zonder je ouders. Verwijzing voor een goede psycholoog vragen.

tamary

Berichten: 23879
Geregistreerd: 19-06-02
Woonplaats: Drenthe

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:34

Eerste grote uitdaging : Van jezelf houden :

[o]
Bayo - 01-01-1996 - 15-04-2017 ;(
“Technological progress has merely provided us with more efficient means for going backwards.” – Aldous Huxley –

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-19 21:36

bigone schreef:
Wanneer je ouders gediagnosticeerde narcisten zijn dan kun je heel veel proberen maar daar zal je nooit een schouderklopje of waardering van krijgen. Ze willen en kunnen zich niet inleven in hun eigen afwijking en denken dat iedereen verkeerd zit behalve zij. Ik heb ontzettend met je te doen dat je in zo’n gezin bent opgegroeid. Woon je nog thuis? Studeer je ook? Hoe oud ben je?

Mijn ouders zijn vorig jaar op een hele nare manier gescheiden. Ik heb toen een half jaar bij mijn moeder gewoond maar dit kon ik toen niet meer aan waardoor ik gedwongen werd bij mijn vader in een 1 slaapkamer appartement te wonen samen met zijn vriendin. Zij slapen dus in de woonkamer en iedereen heeft beperkte personal space waardoor iedereen snel op zen teentjes getrapt is maar op het moment vind ik dat zelfs beter dan nog een seconde bij mijn moeder.
Ik zit nu in mijn eind exame jaar van 5 havo ben dan ook 17. Krijg al van jongs af aan de opmerking dat ik heel volwassen overkom maar dit doet vaak heel veel pijn omdat ik liever gewoon echt kind had willen zijn en nu nogsteeds.

Avalanche81

Berichten: 5436
Geregistreerd: 28-04-16

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:37

Blussem schreef:
Zal zeggen leer om niks van ander aan te trekken en kies voor je zelf. Zowat als andere mensen je verlaten. Je hebt ze echt niet nodig om gelukkig te zijn.

Is wel waar, maar zo simpel werkt het helaas niet als je met jezelf in de knoop zit......


AylaL schreef:
Ik ben een tijdje in therapie gegaan, een half jaar maar voor mijn gevoel hielp het niet

Maar met jouw complexe problematiek is een half jaar ook veel te kort, lief. Wat je beschrijft is niet uniek, je bent echt niet de enige, en er is echt wel therapie voor, maar het speelt natuurlijk al vanaf dat je heel jong bent, dus daar heb je wel echt een tijdje hulp bij nodig

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-19 21:37

belle_boef schreef:
Maar los van hoe je ouders zijn en dat de kans groot is dat zij hun fouten niet gaan erkennen is het wel verstandig om met je eigen cognities aan de gang te gaan. Die kan je ook aanpakken zonder je ouders. Verwijzing voor een goede psycholoog vragen.

Marie_Anne schreef:
AylaL schreef:
Ik ben een tijdje in therapie gegaan, een half jaar maar voor mijn gevoel hielp het niet. Therapeut werd toen langdurig ziek waardoor het ophield en heb nooit verder de fut gehad om door te zoeken.
Ook weleens systeemtherapie gevolgd samen met mijn moeder omdat daar een grote oorzaak van mijn onzekerheid ligt maar dat ging niet erg goed, moeder wou therapeut en mij geen gelijk geven, en dat dus niet meer geprobeerd.
Maar de situatie ligt nu ook wat anders dan een jaar geleden dus misschien is het slim om weer hulp te zoeken.

Het is soms even zoeken naar wat werkt voor jou en om een therapeut te vinden bij wie het goed voelt. Misschien even je langs je huisarts en kijken wat die voor ideeën heeft voor een doorverwijzing? Want zo doorgaan is ook niet fijn toch.

Mijn vriend heeft het ook al een paar keer gezegd en ik denk dat dit topic nu ookwel de doorslag geeft dat ik wel hulp moet gaan zoeken.

Hutcherson

Berichten: 5190
Geregistreerd: 21-07-13
Woonplaats: --

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:37

Jeetje! Ik heb ook een narcist in de familie (ook nog hypochonder) en het lijkt me echt een ware hel om er twee als ouders te hebben. Ik snap je onzekerheid, want waarschijnlijk hebben je ouders je nooit het gevoel gegeven dat je helemaal prima bent en dat wat je doet, goed is... Want waarschijnlijk kon het voor hen altijd beter of er werd niet eens aandacht aan jouw dingen, prestaties of issues geschonken.

Iedereen kan 10000 keer tegen jou zeggen dat je goed bent zoals je bent. Maar dat gaat het ene oor in, het andere uit. Je weet dat iedereen het goed bedoeld en knikt beleefd waarschijnlijk... Maar echt doordringen doet het niet.
Het veranderd niets.

Als ik heel eerlijk kijk... En ik ben best positief, zelfverzekerd (soms ook totaal niet) en optimistisch, soms wat cynisch en kritisch naar dat mag hier... Als je me vraagt 'doe je ertoe?' waar doe ik toe? Mijn geliefden? Ja dat weet ik zeker. Familie? Vast omdat het 'hoort'. Bekenden? Wmah. Oud klasgenoten, wmah. Nederland? Nee. De wereld? Nee. Wat doet een mens ertoe? Als je op grotere schaal kijkt: niks. Op kleine schaal doet iedereen ertoe.
Wat is het grotere doel van de mensheid kun je je afvragen...maar dat is een vraag voor een ander topic.
Zou je eens concrete doelen kunnen maken wat je precies wilt bereiken qua persoonlijke ontwikkeling? Wat vind jij valkuilen van jezelf maar vooral ook... Wat zijn jouw krachten?
Hoe bereik je je doelen en wie heb je daarvoor nodig?

Qua het leven zelf: je hebt een fijne relatie (hoop ik) en dat moet je echt zien als iets heel sterks. Verder moet je echt voor jezelf stoppen om de beren op de weg te zien. Wat als het uit gaat? Wat als hij met een ander gaat? Ja, en wat als hij altijd super trouw aan jou blijft? Dan zit jij al die tijd te wantrouwen voor niks. Zonde van je tijd meid. Als hij echt weggaat, dan zie je dat dan wel weer. Niks is zeker in het leven, maar betekend niet dat je alle scenario's een oplossing voor moet hebben.

Een mooie quote die ik vaak gebruik in mijn werk:
'een mens lijdt doorgaans het meest, door het lijden dat hij vreest. Doch het nimmer op zal dagen'.

Second star to the right, straight on till morning.

eridinges

Berichten: 2258
Geregistreerd: 16-01-08

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:39

Ik wil je adviseren om hulp te zoeken en te praten over je gevoelens zodat je het kwijt kan en jezelf kan ontwikkelen. En een dikke virtuele knuffel geven. Narcistische mensen zijn verschrikkelijk. Laat je nooit door een ander het gevoel aan laten praten/ of dat idee krijgen. Je bent uniek en niks mag ervoor zorgen dat je jezelf zo naar voelt en dat je jezelf niet goed vind.

Mijn ex vriend was een narcist. Het heeft jaren geduurd voordat ik mezelf weer de moeite waard vond. Je gaat ze namelijk geloven...

Daiby en Una Bella❤

Avalanche81

Berichten: 5436
Geregistreerd: 28-04-16

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:41

AylaL schreef:
Mijn vriend heeft het ook al een paar keer gezegd en ik denk dat dit topic nu ookwel de doorslag geeft dat ik wel hulp moet gaan zoeken.

Goed zo!!! Heel goed, en weet je? Aan het einde van de therapie denk je: hey, ik heb het helemaal zelf gedaan! Jij kan dit!!

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-19 21:54

Hutcherson schreef:
Jeetje! Ik heb ook een narcist in de familie (ook nog hypochonder) en het lijkt me echt een ware hel om er twee als ouders te hebben. Ik snap je onzekerheid, want waarschijnlijk hebben je ouders je nooit het gevoel gegeven dat je helemaal prima bent en dat wat je doet, goed is... Want waarschijnlijk kon het voor hen altijd beter of er werd niet eens aandacht aan jouw dingen, prestaties of issues geschonken.

Iedereen kan 10000 keer tegen jou zeggen dat je goed bent zoals je bent. Maar dat gaat het ene oor in, het andere uit. Je weet dat iedereen het goed bedoeld en knikt beleefd waarschijnlijk... Maar echt doordringen doet het niet.
Het veranderd niets.

Als ik heel eerlijk kijk... En ik ben best positief, zelfverzekerd (soms ook totaal niet) en optimistisch, soms wat cynisch en kritisch naar dat mag hier... Als je me vraagt 'doe je ertoe?' waar doe ik toe? Mijn geliefden? Ja dat weet ik zeker. Familie? Vast omdat het 'hoort'. Bekenden? Wmah. Oud klasgenoten, wmah. Nederland? Nee. De wereld? Nee. Wat doet een mens ertoe? Als je op grotere schaal kijkt: niks. Op kleine schaal doet iedereen ertoe.
Wat is het grotere doel van de mensheid kun je je afvragen...maar dat is een vraag voor een ander topic.
Zou je eens concrete doelen kunnen maken wat je precies wilt bereiken qua persoonlijke ontwikkeling? Wat vind jij valkuilen van jezelf maar vooral ook... Wat zijn jouw krachten?
Hoe bereik je je doelen en wie heb je daarvoor nodig?

Qua het leven zelf: je hebt een fijne relatie (hoop ik) en dat moet je echt zien als iets heel sterks. Verder moet je echt voor jezelf stoppen om de beren op de weg te zien. Wat als het uit gaat? Wat als hij met een ander gaat? Ja, en wat als hij altijd super trouw aan jou blijft? Dan zit jij al die tijd te wantrouwen voor niks. Zonde van je tijd meid. Als hij echt weggaat, dan zie je dat dan wel weer. Niks is zeker in het leven, maar betekend niet dat je alle scenario's een oplossing voor moet hebben.

Een mooie quote die ik vaak gebruik in mijn werk:
'een mens lijdt doorgaans het meest, door het lijden dat hij vreest. Doch het nimmer op zal dagen'.

Dankjewel! Het betekent heel veel voor me dat iedereen zo reageert aangezien ik bijna altijd het gevoel heb dat het aan mij ligt of dat ik overdrijf.

Janneke2

Berichten: 15057
Geregistreerd: 28-02-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-11-19 21:54

Hoi Ayla, first things first: :(:) en +:)+

AylaL schreef:
Er zijn heel veel redenen die hiervoor zorgen maar ik denk dat de grootste toch wel mijn constant zoektocht naar validatie is, beide van mijn ouders zijn narcistisch de een wat erger dan de ander en iets verteld mij dat mijn zoektocht naar validatie hier vandaan komt.
Ik heb altijd het gevoel dat ik niet genoeg ben voor mensen en dat iedereen me wil verlaten maar wanneer mensen mij proberen te bewijzen dat dit niet zo is dan geloof ik het gewoon weg niet, of ik weet het wel maar diep vanbinnen schreeuwt er iets dat niemand mij de waarheid verteld en dat iedereen mij gewoon in de maling neemt. Dit vind ik erg moeilijk aangezien ik nooit weet of ik iets goed doe of goed genoeg ben maar wanneer mensen mij vertellen dat het goed is dan vertrouw ik ze niet dus het is altijd een strijd in mijn hoofd.


"De mens is een gelaagd wezen", en de laag waar je als kind je basisveiligheid moet opbouwen is waarschijnlijk gigantisch tekort gekomen.
Gelukkig leven we in 2019 en er is veel aan te doen.
Punt 1: weten dat dit speelt. Natuurlijk is het vermoeiend: iemand zegt iets liefs, jou laag met basisveiligheid geeft aan dat het gevaarlijk kan zijn en dus geloof je het niet echt.
Citaat:
Ik heb nooit het gevoel gehad dat alles wat ik voelde erg genoeg was om echt een (angst) stoornis te noemen maar heel vaak wil ik dat het wel zo is zodat ik tenminste weet waarom ik altijd zo'n last heb van al deze gedachtes.

...punt 1: narcistische ouders zullen altijd ontkennen dat iets voor jou een probleemzou kunnen zijn.
Alle aandacht hoort bij hen!
En problemen, welnee: "die mag jij niet hebben".

En of het angststoornis zou moeten heten...?
(Zo heet het in de DSM wel, maar ik vind het vaak nare, respectloze woorden. Nare mensen doen jou ellende aan - en dan ben je gestoord als je daar reacties op hebt...? "Ik vind het geen taal!" Ga uw mond spoelen, dokter!)

Ik heb in een groep gezeten waar een vrouw haar moeder beschreef.
Ze vertelde het mbt snoep, maar het speeltde altijd.
"Wil je een dropje of een pepermuntje...?" vroeg haar moeder. Dan moest zij nadenken ('schaken', noemde ze het wel, steeds stappen vooruit denken) , als ze drop wilde, moest ze pepermunt zeggen en er was altijd de kans dat je een preek kreeg ipv het snoep dat ze eerst zelf had aangeboden.
"Iedereen wordt horendol van dat soort mensen", en dan hebben we het nog niet over alle moeite om dit soort patronen af te leren... (En alle geslagen wonden/ trauma's te helen.)

Er is trouwens wel een zinnige en respectvolle term: "kopp problematiek": kinderen van ouders met psychiatrische problemen.
Citaat:
Wanneer ik negatieve emoties voel zoals angst, verdrietigheid, boosheid, stress, frustratie noem maar op, krop ik dit zo erg op dat mijn maag het vaak begeeft, zo zit ik dan ook heel vaak thuis met een samentrekkende maag en een enorme misselijkheid.

:(:)
De beste therapeute die ik ooit voor mijn neus had, geloofde niet in negatieve emoties.
Ik ben het met iedereen eens: angst voelen is geen barst aan!!!
....maar jouw lichaam vindt om haar moverende redenen dat jij in gevaar bent.
Ten eerste: vindt jouw ratio dit ook? Hol weg, vecht of hoe het maar uitkomt.
Is er ""alleen maar"" oud zeer geraakt: soms is efkes een rondje hollen het verstandigste wat je doen kunt. En daarna een ontspanningsoefening. En er zijn nog vele andere acties die zinnig zijn bij/ nadat je lichaam alarm heeft geslagen.

Verdriet is ook geen pretje :(:) . Het beste is een arm om je heen. En leren om jezelf te troosten.
Deze zelfde peut 'dramde' dat ik al mijn 5 zintuigen moest gebruiken.
Mbt troost kwam ik uit op het volgende: warme sinaasappelsap met yoghurt en kaneel drinken, lekkere wierook, een warme gele omslagdoek, schommelen, een cd met harpmuziek en mijzelf zachtjes masseren.
Maak je eigen vertaalslagen...!!

Boosheid was haar favoriete emotie: het is in de natuur de emotie van "dit is mijn eten en daar blijf jij af!"
...het belangrijkste met boosheid (...en eigenlijk met alle emoties) is zorgen dat het niet uit de hand loopt.
Boosheid kan zoiets zeggen als dat je te weinig assertief bent geweest op een bepaald punt.

Rot dat het zo op je maag slaat!
Ik leerde ooit '...om dan juist naar de maag te ademen - en de emotie die dan komt de ruimte geven'. (Niet de vrije teugel, maar wegstoppen maakt de pijn erger.)

Het opkroppen snap ik ook wel: je ouders hadden alle aandacht "nodig", jij had alles maar te slikken en dan worden de emoties je vijanden.
Want bij een emotie 'zegt' je lichaam dat jij ergens somehow tekort bent gedaan - wat je ouders in alle toonaarden ontkend zullen hebben.
Citaat:
Ik ben ook op het punt gekomen dat ik bang ben dat ik mijn relatie met mijn vriend verpest door al de problemen die ik met me mee draag. Ik ben zo enorm onzeker over mezelf dat ik er gewoon "toxic" van word. Ik ben jaloers, ik ben elke dag bang dat hij me ook gaat achter laten voor iemand anders en nog veel meer gedachtes en dingen die ik doe waar ik niet comfortabel mee ben om te vertellen omdat ik me er gewoonweg dood voor schaam. En ik vind niet dat hij dit alles verdiend en ben verbaasd dat hij het zo lang met me heeft volgehouden.
Ik ben gewoon elke dag bang ene dag wat minder dan de andere maar elke avond huil ik mezelf wel in slaap omdat ik gewoon het gevoel heb dat ik het niet meer aan kan.

...ik neem aan dat hij juist degene is die lieve woorden zegt die jij dan niet gelooft...?
Wat vind hij er zelf van?
En benoemen jullie dit ook? Zo iets van 'ergens is het prachtig, maar ik geloof het deep down waar de wonden zitten nog niet'...?
Citaat:
Het grootste probleem waar ik momenteel tegen aanloop om gelukkig te zijn is mezelf maar ik weet niet zo goed of dit ooit helemaal gaat veranderen.

Besluit dat mensen en dus ook jij prachtige wezens zijn, zij het razend moeilijk.
En besluit dat jij jezelf met alle wonden en alles er op en er aan respectvol behandelt.
;) het besluit kun je in een oogwenk nemen, het uitvoeren is - ik spreek uit ervaring - stukken lastiger, maar het helpt wel.
Laatst bijgewerkt door Janneke2 op 22-11-19 22:01, in het totaal 2 keer bewerkt

[o]

Je suis Charlie - comme tout le monde.

(...en BAH wat is dit onderschrift actueel. )

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-19 21:55

eridinges schreef:
Ik wil je adviseren om hulp te zoeken en te praten over je gevoelens zodat je het kwijt kan en jezelf kan ontwikkelen. En een dikke virtuele knuffel geven. Narcistische mensen zijn verschrikkelijk. Laat je nooit door een ander het gevoel aan laten praten/ of dat idee krijgen. Je bent uniek en niks mag ervoor zorgen dat je jezelf zo naar voelt en dat je jezelf niet goed vind.

Mijn ex vriend was een narcist. Het heeft jaren geduurd voordat ik mezelf weer de moeite waard vond. Je gaat ze namelijk geloven...

Ja klopt, en ergens weet ik wel dat ik ze niet moet geloven maar dan begin ik over mezelf te twijfelen.

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Re: Mijn oneindige zoektocht naar validatie

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-11-19 22:00

@Janneke2
Het is heel fijn om te lezen dat andere mensen ook door soortgelijke dingen zijn heen gegaan. Dit geeft mij ook iets meer hoop voor mijzelf. Heel erg bedankt voor de lieve woorden en tips

BarbaravdW

Berichten: 668
Geregistreerd: 31-07-11

Re: Mijn oneindige zoektocht naar validatie

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-11-19 08:17

Hoi Ayla. Wat ontzettend rot dat je je zo voelt en zo hebt moeten opgroeien. Je hebt al hele mooie tips en adviezen gekregen waar ik me graag bij aansluit. Vooral het lichamelij́ke stuk kan een heel goede ingang zijn naar je welbevinden. Daar zijn ook therapieen voor, bijvoorbeeld haptotherapie. Kan ik je van harte aanraden!
Een "voordeel" van dat je nu nog thuis woont, is dat je dat niet hoeft te blijven doen. Als je ouder wordt en een baantje hebt en wat geld verdient, kan je uit huis. Weg uit de toxische omgeving zodat je je eigen leven op kan bouwen.
Ontzettend fijn dat je een lieve vriend hebt die lieve dingen tegen je zegt. Ik snap dat je hem niet kan geloven, snapt hij dat ook? Voor elke negatieve boodschap die je te horen gekregen hebt in t verleden heb je 3-10 positieve nodig als "antistof". Dat duurt dus nog wel even.. je kan jezelf daarbij helpen, domweg door het tig keer hardop in de spiegel tegen jezelf te zeggen. Ik ben het waard om geliefd te worden. Ik ben het waard om te bestaan. Dat voelt heel stom om te doen, maar na een tijd ben je er aan gewend en na een heel lange tijd (en therapie waarschiinlijk) ga je het voorzichtig geloven.
Dikke knuffel!

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 23-11-19 10:03

BarbaravdW schreef:
Hoi Ayla. Wat ontzettend rot dat je je zo voelt en zo hebt moeten opgroeien. Je hebt al hele mooie tips en adviezen gekregen waar ik me graag bij aansluit. Vooral het lichamelij́ke stuk kan een heel goede ingang zijn naar je welbevinden. Daar zijn ook therapieen voor, bijvoorbeeld haptotherapie. Kan ik je van harte aanraden!
Een "voordeel" van dat je nu nog thuis woont, is dat je dat niet hoeft te blijven doen. Als je ouder wordt en een baantje hebt en wat geld verdient, kan je uit huis. Weg uit de toxische omgeving zodat je je eigen leven op kan bouwen.
Ontzettend fijn dat je een lieve vriend hebt die lieve dingen tegen je zegt. Ik snap dat je hem niet kan geloven, snapt hij dat ook? Voor elke negatieve boodschap die je te horen gekregen hebt in t verleden heb je 3-10 positieve nodig als "antistof". Dat duurt dus nog wel even.. je kan jezelf daarbij helpen, domweg door het tig keer hardop in de spiegel tegen jezelf te zeggen. Ik ben het waard om geliefd te worden. Ik ben het waard om te bestaan. Dat voelt heel stom om te doen, maar na een tijd ben je er aan gewend en na een heel lange tijd (en therapie waarschiinlijk) ga je het voorzichtig geloven.
Dikke knuffel!

Ik heb het mijn vriend wel proberen uit te leggen maar hij vind dit een beetje moeilijk wat ik overigens wel begrijp. Maar hij probeert mij wel te helpen.
Bedankt voor de tips, ik ga der zeker even naar kijken.

Cayenne
Vlinderlicht

Berichten: 99594
Geregistreerd: 08-08-03
Woonplaats: Haaren (NB)

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-11-19 10:09

Lieve TS, ik herken je gevoel. Iedereen zegt van je te houden en je te nemen zoals je bent.
Dat weet je zelf ook ergens wel, maar je VOELT het niet.
Het is dan net alsof er een glazen wand tussen jou en je gevoel staat. Het bereikt je gewoon niet in je hart.
Bij mij is wel een angststoornis geconstateerd overigens en het is ook redelijk duidelijk waar het vandaan komt, maar de oplossing is nog niet gevonden.
Mijn man snapt het gelukkig wel heel goed omdat hij mijn verleden kent.
Je bent niet alleen! :(:)

AylaL

Berichten: 521
Geregistreerd: 23-05-16
Woonplaats: Den Haag

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 23-11-19 10:40

Cayenne schreef:
Lieve TS, ik herken je gevoel. Iedereen zegt van je te houden en je te nemen zoals je bent.
Dat weet je zelf ook ergens wel, maar je VOELT het niet.
Het is dan net alsof er een glazen wand tussen jou en je gevoel staat. Het bereikt je gewoon niet in je hart.
Bij mij is wel een angststoornis geconstateerd overigens en het is ook redelijk duidelijk waar het vandaan komt, maar de oplossing is nog niet gevonden.
Mijn man snapt het gelukkig wel heel goed omdat hij mijn verleden kent.
Je bent niet alleen! :(:)

Dankjewel Cayenne! Ik probeer mijn vriend ook weleens uit te leggen over mijn ouders en hoe het "achter de gordijnen" er heel anders aantoe ging en gaat maar ik wil niet dat hij ongelukkig gaat worden omdat ik dat ben. En hij ziet mijn ouders ook nog vaak genoeg en ik wil niet dat hij dan frustratie opbouwt naar ze doordat ik vertel over alle dingen die er zijn gebeurd.


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: AhrefsBot, kiwiwitje, nathe, PetalBot en 3 bezoekers