Garrano eigenaren gezocht.

Moderators: Lous, RianneH, Neonlight, Nadia, balance

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 

xMvGV
Berichten: 74
Geregistreerd: 30-01-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 04-02-19 15:32

Ondanks dat dit al een redelijk gedateerd topic is, wil ik toch ook even reageren - ik heb jaren onder de meeleessteen geleefd en vond het recent tijd om eens een account aan te maken, vandaar dat ik nooit eerder heb gereageerd...

Onze vorige pony was ook een Garrano dametje van 1,35 m en vanuit Portugal hier heen gekomen. Bijpassend Portugees tuig, zowel (parade) zadel als hoofdstel, paste zo mooi bij haar diepbruin/rode warme kleur...
Ik heb haar ooit eens aangetroffen met een foto op het internet, in de tijd net voor dat ze bij ons kwam, echter kan ik die site helaas niet weer vinden...

Inmiddels is onze Ulissia niet meer in ons midden. In een periode van enkele maanden vonden we dat haar nek steeds dikker begon te worden. Eerst dachten we aan een forse bespiering, Garrano's zijn al wat klein en gedrongen gebouwd en ze stond op dat moment wat meer in training, maar naarmate ze slechter ging bewegen - stijfheid vooral vanuit haar nek - hebben we haar eens laten onderzoeken. Daar kregen we in eerste instantie niet echt duidelijkheid op, maar via via kwamen we op een wat alternatieve dierenarts uit, die ons er op wees dat het rantsoen in Nederland bij lange na niet hetzelfde is als in Portugal. Logisch, en het kwartje viel bij ons vrijwel direct.
Daar waar ze in Portugal vooral leven van droog en dorre voeding, is het hier energie- en eiwitrijk. Door een aantal onderzoeken zijn we er achter gekomen dat ze extreem gevoelig was voor het eiwitten uit het land waar ze op stond. Echter was het helaas al zo ver, dat ze per direct moest 'afkicken' en op zandgrond moest staan met speciale droge kruidenhooi. Slim als ze was wist ze steeds weer uit haar paddockweide te ontsnappen om zich weer aan te sluiten bij haar vriendjes in de eiwitrijke weide. Daar heeft ze zich in één dag zó enorm volgegeten dat ze extreem hoefbevangen werd en ze staakte met lopen en af en toe had ze zelfs momenten dat ze omviel. Na wat pijnstilling leek ze op te knappen maar helaas binnen een paar dagen bleef ze steeds vaker liggen en zwol haar hele nek op en gilde ze van de pijn. Tot ze op een zondagochtend lag te rillen, verstijfd en zo opgezet in haar nek, dat we besloten haar in te laten slapen...

Ik mis de kleine smurf nog steeds, ondanks dat het al weer heel wat jaartjes geleden is. De allereerste pony die ik zelf had ingereden, wat niet altijd vanzelf ging vanwege haar koppigheid - daar staan ze ook om bekend - maar o zo trouw en gevoelig naar de mens toe. En als ze eenmaal op gang was, had ze een enorm werk- en looplust waar menigeen dier van kan leren. Maar bovenal was ze gewoon ontzettend lief en ook gek op kinderen en aandacht, zolang het niet gedeeld hoefde te worden met een soortgenoot of iemand anders want jaloers kon ze ook wel zijn, hihi. Pittig dametje maar wel met een gouden hart!

Heel jammer dat in die tijd nog niet echt ''de digitale'' wereld bestond, daardoor hebben we ook niet heel veel foto's van haar en de foto's die er zijn is de kwaliteit niet super...
Maar onderstaande foto's heb ik nog van d'r waarvan de kwaliteit enigszins goed is! :)

Afbeelding

Afbeelding

Life isn't about finding yourself. || Life is about creating yourself.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 bezoekers