Batak

De Batak komt voor op Midden-Sumatra en wordt zowel als rijpony en als werkpony gebruikt. De Batak is verwant aan de Sandelhout-pony die op de eilanden Sumba en Sumbawa gefokt wordt.

Geschiedenis
De Batak is ontstaan uit een mengelmoes van rassen. Al in de eerste eeuwen na Chr. werden er al paarden vanuit India naar de Indonesische eilanden getransporteerd als werkdieren. Tijdens de grote Arabische veroveringstochten werden de Arabische paarden gekruist met de inlandse dieren. Dit verklaart het edele en verfijnde uiterlijk van de pony. Tijdens de Nederlandse overheersing werden er in Indonesië stoeterijen opgericht die zich richtten op het verbeteren van de inlandse rijpony. Hiervoor maakten de Hollandse kolonisten gebruik van Arabieren. Nakomelingen werden over alle eilanden verspreid om de daar aanwezige pony-populatie te verbeteren.

Vanuit Delhi (India) werden de voorbije eeuwen vele Bataks naar Singapore verscheept, vandaar ook de naam Delhi-pony.

Exterieur
De Batak heeft een maximale stokmaat van 1.30 meter en een opvallend verfijnd Arabisch type. Staart en manen zijn zijdezacht en dun. Door de rastypische karperrug wordt de staart hooggedragen. Nog een ander rastypisch kenmerk is de weinig bespierde achterbenen en de pony is hoogbenig. Alle kleuren komen voor. De hoeven zijn sterk en hard.

Karakter
De pony is vurig en behendig maar mak en vriendelijk. De pony is sober in onderhoud.

Gebruik
De meeste Bataks worden gebruikt als werk- en rijpony maar de beste exemplaren worden ingezet in paardenrennen, de nationale sport van de gewone man in Indonesië. Vooral het gokken op de rennen maakt de sport populair. De lokale bevolking is arm en eet daarom ook volop paardenvlees, hoofdzakelijk afkomstig van de Batak wat ze als het voortreffelijkste vlees beschouwen. Om het paardenvlees zo lekker mogelijk te maken, voeren ze de Bataks graan en worden de dieren erg goed verzorgd.

Hiernaast worden de Bataks ook gebruikt als offerdier door de plaatselijke Toba-stam. Binnen hun geloof zijn er 3 goden waaraan paarden geofferd worden, daarom houdt iedere familie 3 "heilige" paarden die elk aan 1 god gewijd zijn. Deze paarden mogen vrij rondlopen en grazen en zijn net als de heilige koeien in India onschendbaar. Als de paarden volwassen worden, worden ze geofferd aan de desbetreffende god en komt er een jong dier voor in de plaats.

Bronnen, referenties en/of voetnoten

 * De nieuwe encyclopedie van het paard - Elwyn Hartley Edwards