Maanblindheid

Maanblindheid is een ernstige en regelmatig terugkerende aandoening. Het is een aandoening van de iris en het omringende deel. De ziekte heet maanblindheid omdat de aanvallen ongeveer maandelijks terugkeren. De kans is groot dat er blijvende schade en blindheid optreden. Het is de meest voorkomende oorzaak van blindheid bij het paard. Maanblindheid dient niet verward te worden met een maanoog.

De oorzaak is niet helemaal bekend. Het gaat waarschijnlijk om een bacterie: leptospirosen; dit zijn dunne en spiraalvormige bacteriën met zweepdraden waardoor ze erg beweeglijk zijn. De eerste aanvallen worden meestal niet opgemerkt maar er kan wel al schade ontstaan. Alle delen van het oog kunnen hierdoor schade oplopen. De schade aan het oog neemt met iedere aanval toe.

Als een paard een aanval heeft dient het een intensieve behandeling te krijgen. Tijdens een aanval dient het paard in een donkere omgeving te worden geplaatst om lichtinval in het oog te beperken. Wind kan de aanval ook verergeren. In ernstigere situaties dient het betreffende oog operatief verwijderd te worden. Het komt altijd voor aan maar één oog. Tegenwoordig zijn diverse specialistische ingrepen voorhanden om het oog te redden maar men moet hier op tijd bij zijn.

Appaloosa's
Het is al langer bekend dat maanblindheid bij Appaloosa's vaker voorkomt dan bij andere paardenrassen. Het Leopard complex spotting gen dat de oorzaak is van de kenmerkende kleur van de Appaloosa werd er daarom van verdacht verantwoordelijk te zijn voor het ontstaan van de aandoening.

Volgens professor Molly McCue, werkzaam bij de University of Minnesota’s College of Veterinary Medicine wordt bij de Appaloosa vak een specifiek soort maanblindheid gezien, ook wel sluipende uveitis genoemd.

Ondanks dat er aanwijzingen zijn dat maanblindheid een autoimmuun ziekte is, zijn er ook aanwijzingen voor een mogelijke genetische oorzaak bij Appaloosas. Tijdens recent onderzoek door professor McCue en haar collega's werden drie stukjes DNA gevonden die gelinkt zouden kunnen zijn met het voorkomen van maanblindheid. Zulke DNA stukjes worden ook wel markers genoemd. Eén marker werd gevonden in het gen dat ook verantwoordelijk is voor het vlekkenpatroon bij Appaloosa's, een tweede en derde markers werden gevonden bij een gen dat verantwoordelijk is voor immuunreacties. Men kan met een zekerheid van 80 procent zeggen dat de gevonden markers verantwoordelijk waren voor een verhoogd risico op sluipende uveitis bij Appaloosa's.

Er zal nu verder onderzoek gedaan moeten worden om de specifieke DNA mutaties ter hoogte van de markers te vinden die verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van maanblindheid. Aan de hand daarvan kunnen dan genetische test ontwikkeld worden om fokdieren te testen op hun genetische aanleg voor de aandoening.