Skyros

De Skyros is vernoemd naar het eiland Skyros in de Egeïsche zee voor de kust van Griekenland.

Geschiedenis
Net als de Peneia en de Pindos stamt de Skyros waarschijnlijk af van de Thessaloniër die in de Griekse Oudheid leefde, maar kenmerken zoals zebrastrepen op de benen en een aalstreep wijzen op invloeden van “primitieve” voorouders.

De barre omstandigheden op het rotsachtige en weinig vruchtbare eiland Skyros hebben eraan bijgedragen dat de Skyros een gedrongen en compact uiterlijk kreeg. De Skyros wordt door de lokale bewoners paard genoemd in plaats van pony, ondanks de geringe stokmaat van gemiddeld 1,10 meter.

Tegenwoordig zijn er 93 fokmerries en 52 hengsten waarmee gefokt kan worden. Ondanks deze kleine populatie van slechts 145 paarden wordt dit ras niet door een overheid of instantie beschermd en uitsterving dreigt als gevolg van de kleine aantallen en inteelt binnen deze nauw verwante groep.

Daarnaast wordt de Skyros gebruikt voor de fokkerij van muildieren. Een exportverbod van deze muildieren zou ervoor kunnen zorgen dat er weer volbloed Skyros-paarden gefokt zouden worden. De stichting Silva probeert fokprogramma’s in andere delen van Griekenland op te zetten om zo uitsterving van de Skyros te voorkomen.

Exterieur
De bouw is paardachtig maar de sobere leefomstandigheden op het eiland hebben gezorgd voor enkele exterieurfouten. Zo zijn de paarden koehakkig en is de achterhand zwak. De schouder is steil en de beweging is als gevolg hiervan kort en snel. Het hoofd is tegenwoordig fijner dan enkele jaren geleden en kenmerkend is de ruimte tussen ogen en oren.

Karakter
De Skyros heeft een zachtmoedig karakter en een groot uithoudingsvermogen.

Gebruik
De Skyros worden gebruikt om te helpen op het land maar tegenwoordig worden de paarden ook gebruikt als rijpaard.

Wanneer de dieren niet gebruikt worden, worden ze in grote kuddes de bergen in gejaagd waar ze zelf hun voedsel moeten zoeken.

Bronnen, referenties en/of voetnoten

 * http://en.wikipedia.org
 * http://www.ansi.okstate.edu
 * De nieuwe encyclopedie van het paard – Elwyn Hartley Edwards