Onafhankelijke zit

De onafhankelijke zit is er op gebaseerd dat de ruiter de bewegingen van het paard (ook de onverwachte) in balans kan volgen en daarbij zijn ledematen onafhankelijk van elkaar en de romp kan gebruiken. Tijdens het geven van de hulpen is het van groot belang dat de ruiter de controle over zijn lichaam en vooral over zijn ledematen kan bewaren. Hieronder verstaan we, dat wanneer de ruiter een aanwijzing geeft met één ledemaat, dit gebeurt zonder dat elders in het lichaam spanningen en/of veranderingen optreden.

De stap
Tijdens de stap maakt het paard met hoofd en hals voorwaarts, neerwaartse en zijwaartse bewegingen die door de ruiter gevolgd worden vanuit schouder en elleboog. De verticale beweging van de paardenrug is gering, de ruiter kan deze met een ontspannen zitvlak passief volgen.

De draf
Tijdens de draf zijn het hoofd en de hals van het paard nagenoeg stil. De verticale beweging van de paardenrug wordt nu duidelijk groter, de ruiter kan deze beweging volgen d.m.v. lichtrijden of doorzitten.

Tijdens het lichtrijden heeft de ruiter steun met de knie tegen het zadel en de voet in de beugel en volgt de beweging van een diagonaal beenpaar, door het zitvlak uit het zadel te brengen en terug, waarbij de positie van het onderbeen en belangrijk steunpunt vormt. We rijden op het 'buitenbeen'.

Tijdens het dooorzitten blijft het zitvlak in het zadel en wordt de grotere beweging verwerkt in de rug en lendenen.

De galop
Tijdens de galop is er een grotere beweging van het hoofd en de hals en de verticale beweging van de rug van het paard. De beweging van hoofd en hals van het paard wordt gevolgd vanuit schouder en ellebogen van de ruiter en de beweging van de rug van het paard wordt door de ruiter gevolgd vanuit de lendenen.

Daar waar een onvoorziene situatie ontstaat, bijvoorbeeld wegspringen, bokken of een andere gang dan gepland is door de ruiter, is het van groot belang dat de ruiter deze bewegingen kan volgen, wat hem in staat stelt weer invloed op het geheel te krijgen.

Balans
De balans is erop gebaseerd dat het zwaartepunt van de ruiter zoveel mogelijk boven het steunvlak ligt. Een goede balans is ook sterk afhankelijk van de lengte van de stijgbeugels. Bij te lange beugels gaat een ruiter al gauw spannen in het lichaam. Deze spanning zal de beweging van het paard tegenwerken. Bij te korte beugels kan de ruiter te stug worden in het volgen van de beweging en de hakken overdreven gaan uitdrukken, wat de knie fixeert en dit werkt door in de rest van het lichaam.

De positie van de ruiter ten opzichte van het paard is zeer belangrijk. Op het moment dat de ruiter zich verplaatst, zal het paard zijn balans weer moeten aanpassen. Een ruiter die denkt dat hij zijn paard kan 'helpen' door beweeglijk te zijn, zal het paard alleen maar hinderen en in de weg zitten. Het paard is het meest geholpen wanneer de ruiter zo stil mogelijk gaat zitten. Natuurlijk is het ook mogelijk dat een ruiter die stil zit achter de beweging van het paard blijft. De ruiter moet proberen te allen tijden mee te zitten in de (voorwaartse) beweging van het paard. Het natuurlijke zwaartepunt van het paard ligt richting de voorhand. Door gebruik te maken van je eigen balans, kan het het paard verbeteren in zijn gangen, doordat het zwaartepunt steeds meer gaat verleggen naar de achterhand, zodat het paard meer ruimte in zijn gangen en souplesse kan ontwikkelen. Het zwaartepunt wordt gevormd door het bovenlichaam, terwijl het steunpunt een combinatie is van zitvlak, knie en steun op de beugel. Het zwaartepunt van de ruiter naar voren en naar achteren en naar links en rechts heeft invloed op het gaan van het paard.

Tijdens het geven van hulpen is het van groot belang dat de ruiter controle over zijn lichaam en vooral over zijn ledematen kan bewaren. Hieronder verstaan we, dat als de ruiter een aanwijzing geeft met één ledemaat, dit gebeurt zonder dat elders in het lichaam spanningen en/of veranderingen optreden.